واقعا هر یه توییتی که درمورد تعدیل می‌خونم یه قدم به فروپاشی روانی نزدیک‌تر میشم چه سرنوشت غم انگیزی…

از دیشب هی دعا دعا می‌کنم دیجی‌کالا خبر تعدیل ۲۰۰۰ نفر رو تکذیب کنه

گوگل دوباره فیلتر شد؟! چرا دست از سرمون برنمی‌دارن😭

انقدر این چند ماه درگیر مشکلات وطن بودم که مشکلات خودم یادم رفته! حتی یادم نیست در زندگی شخصیم از چی ناراحت یا خوشحال بودم! چی می‌خواستم؟ چی اذیتم می‌کرد؟

وسط این همه قشنگی بهار امسال، همش این شعر توی ذهنم تکرار میشه: چگونه خون تو پامال ماه و سال شود؟ که چون بهار رسد، خون ارغوان تازه است چنان که ماتم تو، کهنگی نمی‌گیرد شرار کینه ما نیز، همچنان تازه است

اینترنت رو وصل کنید، بلکه یه ذره حس کنیم به زندگی نرمال نزدیک شدیم

از صبر ویرانم ولی چشم انتظارت نیستم

دلم به آدم‌ها می‌سوزه آخه این چه زندگی‌ای بود ما کردیم؟

به وسعت دنیا فکر می‌کنم و پیشرفت تکنولوژی و وضعیت خودمون! ۵۰ روزه اینترنت قطعه؛ زندگیمون مختل شده؛ بیکار شدیم؛ ارتباطمون با جهان قطع شده و زورمون به هیچکس نمی‌رسه؛ صدامون به هیچ‌جا نمیرسه زنده به گوریم و داریم ذره ذره میمیریم اینترنت رو وصل کنید این حق بدیهی مردمه

امروز به طرز عجیبی و بعد از سال‌ها برگشتم به اون ساختمون و‌ به صحت این جمله ایمان اووردم: «بعضی مکان‌ها آدم‌ها را زیباتر نشان می‌دهند؛ حداقل به خودشان!» #دلتنگی

از یک ماه قبل قند مصنوعی رو حذف کردم؛ نه وزن کم کردم نه سایز؛ راه حل چی بود؟ رفتم بستنی لیتری وانیلی خریدم؛ ریختم داخل بزرگ‌ترین کاسه خونه؛ داخلش ویفر شکلاتی خورد کردم و خوردم :) و فهمیدم این اداها به من نیومده

من نه تنها برای مشکلات خودم، بلکه با شنیدن و دیدن مشکلات دیگران توی این روزها دچار فروپاشی روانی میشم. آدم‌ها غمگین و ناامید و افسرده شدن و هیچکاری ازم برای کمک بهشون برنمیاد

«بابت اینکه مجبورم کردی باهات جوری رفتار کنم که در مرام و مسلک من نبود، ازت بیزارم.»

صفر تا صد کتاب جوری بود که انگار داشتم داستان زندگی روزمره خودمون رو می‌خوندم؛ از عکس روی جلد بگیر تا حال و هوای آدم‌ها در جنگ، وحشت حمله خارجی، فشار روانی اتفاقات داخلی، حال‌وهوای آدم‌ها در جنگ، ترس و ناامیدی و بلاتکلیفی

ماه رویان همه را هست به عالم یاری
منم آن کس که به جز ماهِ خودم کاری نیست #امشب_به_ماه_نگاه_کن

نظر من رو بخوای تحمل نارسیست‌ها حتی از تحمل پارانوییدها هم سخت‌تره لامصب چطور ممکنه انقدر عاشق خودت باشی؟!

همه چیز در این مملکت متناقضه مثلا داریم سخت‌ترین روزهای عمرمون رو در پاک‌ترین هوای تهران تجربه می‌کنیم :)

متروی خلوت اسنپ ارزون خیابون‌های بدون ترافیک پیدا شدن جای پارک نشونه‌های تلخ تعدیل‌های گسترده و بیکار شدن مردم

یهو به خودت میایی می‌بینی عه عه چقدر بیخودی جنگیدی! سرنوشت این مملکت همه چیز رو پوچ و بی حاصل می‌کنه؛ دیگه واقعا همه چیز چه ارزشی داره؟

یکی از دخترهایی که در پاساژ #ارغوان شهریار در آتش سوخت، دوست خواهرم بود؛ وقتی ساختمون اتیش می‌گیره، پشت در پشت بوم در راه پله گیر می‌کنه؛ لحظه‌های آخر زنگ می‌زنه به برادرش میگه: ما داریم خفه میشیم؛ به همه بگو دوستشون دارم…😔