Lütfen beni kendinizden soğutmayın ben bi daha eskisi gibi olamıyorum.

aylardır büyüdüm mü yoksa ağır bir depresyon içerisinde miyim bunu çözmeye çalışıyorum, inanılmaz ketumlaştım, hiçbir hayalim yok, eskiden heyecan dolu biriydim artık hiçbir şeye heyecan duymuyorum. beni bu hale getiren herkese teşekkür ediyorum.

“mesela karşımdaki insan beni ne kadar üzmüş olursa olsun benim yüzümden üzülmesini istemem çünkü biri yüzünden üzülmenin ne kadar yıkıcı ne kadar çaresiz bırakan insanı içten içe çürüten bi duygu olduğunu biliyorum kimseye bunu yaşatıcak kadar kötü olmak istemem.”

Şu paragraf güzel anlatmış; “Her şeyden çok sıkıldığım bir evreye geldim. Tahammül seviyem yok artık. Kimseye gerektiğinden fazla katlanamıyorum. Kimsenin peşinden koşacak gücüm yok. Belki de koşacak gücüm yok.Olacak her şey kabulüm, olmayana da üzülecek zamanları çoktan geçtim.”

Kafamın içini susturmayı cok isterdim

"Söyleyemediğim ama yüreğimde hissettiğim her sıkıntıdan beni kurtar Allah'ım ..."

İçime doğan her şeyin doğru cıkması ... altıncı his bazen çok yoruyor

Yakın arkadaşla yıllar sonra yapılan buluşma >>>>

Allah bana bir iç ses vermiş bir dakika bile susmuyor

ansızın gelen ne biçim insanlarla muhattap oldum tiksinmesi

Vicdanım rahat bir şekilde kenara çekildim İyi kötü herkes hak ettiğini yaşasın

sizi temin ederim ki: "benden kıymetli değil" demeye başladığınız an, yeni bir çağ başlıyor.