Одамна душава не сум ја отворил.

Омилена бајка ми е дека секој го добива она што го заслужува.

Се што е судено ќе се повтори.

Ти си мирот кој ми треба во овој хаотичен свет.

Sve je lakše kada te boli briga. Nitko nije ozlijeđen.

Grli me dok ne mirišem po tebi.

Да ме чуваш. Јас знам да паѓам.

Дали си за црно вино, бавно танцување, голи рамена, ние на полноќ и во живот?

Случајноста е најдобриот режисер.

Во очите мало приватно небо, расфрлен син свемир и оние твои сибирски тишини.

И не ми е ништо и се ми е и ти си ми.

Води ме онаму каде што танцува прашината од мртви виолини.

Да бидеш поет не е професија. Тоа е состојба. А јас не сум во состојба.

Само нежно. Ќе преживееме.

Ѕвони ми. Не грижи се. Ќе боли.

Запамети каде паднав. Ќе продолжиш.

Pieter Porters- Puctures of passion како звук за оваа ноќ.

Ако душо, така и ми треба.

Гробиштата се полни со незаменливи луѓе.

Сте се слушнале ли од тогаш? Не. Зошто да се слушнеме? Па да. А тажен ли си? Само кога пијам. А зошто тогаш толку пиеш? Па тажен сум.