หากในวันนึงที่เราโดนใครเข้าใจผิดไป ต่อให้เค้าเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่สิ่งนึงที่ไม่เปลี่ยนไปแน่ๆ คือตัวตนที่เป็นเนื้อแท้ของเราเอง อย่าสูญเสียตัวตนที่มีค่าสำหรับเรา เพียงเพราะความเข้าใจผิดของคนอื่นเลย 🤍

เวลาเจอคำพูดทำนองว่า ไม่ต้องเศร้าใจเวลามีคนหายไปจากเครือข่ายความสัมพันธ์ อาจจะเพราะด้วยพลังงานหรืออะไรใดๆ ที่ไม่แมทช์กัน ถ้าเราพยายามทำเต็มที่แล้วก็โอเค แต่อีกใจก็คิดเสมอว่า ไม่ดีก็ไม่เป็นไรไม่ดีก็ได้ เพราะอยากให้อยู่

จริงที่เคยมีคนบอกว่า “ยิ่งสนิทกัน ยิ่งต้องให้เกียรติ” อย่าให้ความใกล้ชิด ทำให้เราลดความเกรงใจ อย่าให้ความสบายใจ ทำให้เราละเลยความรู้สึกในใจอีกฝ่าย ยิ่งคบกันมานานเท่าไหร่ การให้เกียรติและถนอมความรู้สึก ยิ่งเป็นหน้าที่ที่ใจไม่ควรละเลย บางครั้ง การไม่ทำให้อีกฝ่ายไม่สบายใจ คือ

กุรังเกียจทุกคนที่พูดอะไรออกมาให้กุเสียความมั่นใจทั้ง ๆ ที่กุยังไม่เคยทำอะไรให้ กุใช้ชีวิตของกุแต่ต้องมานอยเพราะคำพูดไม่กี่คำของคนโง่ ขอให้ชีวิตมึงทำมาหากินไม่ขึ้น ไปที่ไหนก็มีแต่คนมองว่าหน้ามึงเหี้ย

ชอบประโยค ‘ถ้าย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ ก็อย่ายืนมองนาน’ มาก แม่งเป็นประโยคที่ดึงสติให้กลับมาอยู่กับปัจจุบันได้ดีฉิบหาย เราไม่สามารถย้อนเวลาได้อยู่แล้ว สิ่งที่ต้องทำคือยอมรับและเดินหน้าต่อไปอะ ชีวิตมันแค่นี้เลย

“ถ้ารู้ว่ามันจะจบ จะยังอยากรู้จักกันต่อมั้ย”

แปะไว้เตือนตัวเอง

อาจจะฟังดูใจร้ายแต่ผู้คนส่วนใหญ่ไม่มีใครสนใจความพยายามของคุณหรอก ทุกคนสนใจแค่ผลลัพธ์เพราะมันเป็นสิ่งที่จับต้องได้แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งที่อยากบอกคือถ้าอยากทำสิ่งนี้เพื่อตัวเองก็ทำไปเลย ต่อให้ผลมันจะออกมาไม่เป็นอย่างที่หวังแต่ทุกการทุ่มเทย่อมได้บางอย่างกลับมาเสมอ

ความรักไม่ใช่การตัดสินใจครั้งเดียวจบ มันคือการอุทิศตนซ้ำๆในทุกวัน ความรักอาศัยการเสียสละ การยอมจำนนกับบางสิ่งที่ใหญ่กว่าตัวเอง เราไม่สามารถจะกำกับควบคุมอะไรได้ แต่สิ่งที่ทำได้คือพึงระลึกว่าในปัจจุบัน เราจะคอยรักใครคนนั้นที่อยู่ข้างกันไปเรื่อยๆ เท่านั้นเอง

ชอบความสัมพันธ์ที่ทำให้นอนหลับสนิท

สุดท้าย เขาก็ไม่เคยเลือกเราเลยสักครั้ง

ชีวิตเรา อย่าหวังพึงคนอื่นมากจนเกินไป อย่าหวังที่จะคอยให้คนอื่นช่วยเราตลอดเวลา ไม่มีใครที่ไหนจะมาช่วยเราได้ทุกครั้งหรอก พยายามกับตัวเองก่อน ได้แค่ไหนก็คือแค่นั้น

พลาสเตอร์จุดที่ 1 : เธอยอมปรับเพื่อมีกัน

มีทฤษฎีหนึ่งเรียกว่า “กับดักของความใจดี” ทฤษฎีนี้บอกว่า การใจดีกับคนอื่นอย่างไม่มี ‘ขอบเขต’ อาจทำให้เราถูกเอาเปรียบจากความใจดีนั้นได้ การใจดีที่ดีที่สุด คือ เราต้องใจดีกับคนอื่นโดยไม่ใจร้ายกับตัวเอง และรู้จักหยุดใจดีกับใครเมื่อเขาไม่เขาคู่ควรกับน้ำใจของเรา จงใจดีกับตัวเองก่อน

เธอบอกว่าไม่ได้จากไปไหน แต่เราก็ไม่ได้เจอกันสักวัน

แม่ไม่เคยบอกว่าให้ทำเพื่อแม่ แม่สอนให้ใช้และให้เลือกเพื่อตัวเองอยู่เสมอ อาจจะเป็นเหตุผลข้อเดียวเลยมั้งที่เราก็อยากใช้ชีวิตเพื่อแม่

ชอบความสัมพันธ์แบบ ต่างคนต่างใช้ชีวิต แต่ไว้ใจกันได้อะ

ความรักที่ดี มันคงจะเป็นความรักที่ทำให้เราชอบตัวเองมากขึ้นไหม ไม่ใช่ความรู้สึกที่ต้องมาสงสารตัวเอง ได้พบเจอตัวเองในเวอร์ชั่นที่มีความสุขง่ายง่ายแบบที่ไม่ได้เจอมานานแล้วอะไรแบบนั้นหน่ะ

คิดว่า healthy relationship คือไม่เก็บความน้อยใจหรือเรื่องเล็กๆสะสมไว้จนสุดท้ายมันเกินจะทนจนต้องจากลากันอย่างสมบูรณ์แบบ