unreal 💥💥

از وقتی این قهوه‌سازه رو خریدم انگیزه‌ام واسه صبح‌‌ها بیدار شدن ۲برابر شده

چند روزه این آلبوم رو دارم گوش میدم و با هر بار گوش دادن علاقه‌ام بیشتر شده. احتمالا یکی از بهترین آلبوم‌های سال و هدلاینر سال بعد گلاستونبری باشن. موزیکشون انگار از کذشته اومده، پر از ارجاع به کلاسیک‌هایی مثل: the cure, joy division, smashing pumpkins open.spotify.com/track/27w0RH5I…

Waiting in the queue for oasis tickets like Ticketmaster Wembley Heaton Park

در ادامه‌ی سری #اطلاعات_به_درد_نخور زیادی که دارم، اخیرا فهمیدم شروع rave و rave scene به شکلی که الان میشناسیم بین سالهای ۸۸-۹۰ میلادی توی منچستر به وجود اومده. زمانی که ژانر «اسید هاوس» با محبوب شدن «اکستازی» تداخل زمانی پیدا میکنه و از توش rave scene گسترش پیدا میکنه

یکی از دلایل کلارکسون واسه ادامه ندادن grand tour لذت نبردن از ماشین‌های الکتریکیه

۱۷۵ تا پله رفتم بالا، ۱۷۵ تا پایین، بعدش هم نیم ساعت زیر بارون راه رفتم واسه دیدن کثافت تن‌هاگ. This club is broken in every way

رفتم داروخونه، بهم گفت ۲۰ دقیقه دیگه داروهات آماده می‌شن. گفتم اوکی، ۲۰ دقیقه دیگه برمی‌گردم. گوشی تو دستم بود این Apple AI هم شنید، خودش یه تایمر ۲۰ دقیقه‌ای گذاشت 🤖

یه پارادوکس عجیبی که توی سوشال مدیا می‌بینم اینه که طرف تصمیم می‌گیره استفاده‌ش از سوشال مدیا رو کم کنه، اما نهایتاً میاد همونجا پست و اسکرین‌شات می‌ذاره که «من استفاده‌ام رو کم کردم» انگار حتی در مسیر دور شدن از فضای مجازی هم نمی‌تونیم از نیاز به دیده شدن و تأیید گرفتن فرار کنیم

چند سالتون بود که فهمیدین چیکن تیکا ماسالا یکی از غذاهای ملی بریتانیاست؟ 😄

بعد از چند سال شکست ‌و حسرت و دیدن فستیوال از توی تلویزیون، بلیط ۲۰۲۵ رو تونستم بگیرم 🥹

به نظرم لهجه آدم‌ها یه جور اصالته، منظورم از اصالت اینه که تقلبی(فِیک) نیست. وقتی صحبت کردن، زیادی شبیه کسایی میشه که زبان مادریشونه، اون نوای خاص و منحصر به فرد گم میشه. یهو می‌بینی طرف با دقت بالا مثل آدم‌های native حرف می‌زنه، ولی حس مصنوعی بودن میده.

یه سوالی که همیشه توی ذهنم بود این بود که “چرا برج‌های لندن انقدر عجیب و خاصن؟” یکی از دلایلش اینه که هیچ ساختمونی نباید دید گنبد سنت پل رو بگیره! واسه همین، هر برج یا باید خم بشه، یا کنار بره تا این نماد تاریخی همیشه توی دید باشه

یه چیزی که بعضی وقتا تو حرفای آدما می‌بینم اینه که می‌پرسن به فلان چیز/جا از ۱۰۰ چه نمره‌ای میدی، توام براساس چیزایی که واست مهمه میگی مثلاً ۹۰. بعد میگه: پس چرا نمیری دنبال یه چیزی/جایی که ۱۰۰ باشه؟ انگار پدیده‌های دنیا براش فقط دوتا حالت دارن: یا صفر یا صد، چیزی وسط وجود نداره

تا دوباره کنسل نکرده بگم که شنیدن Harvest Moon روی Pyramid Stage چیزی بود که حتی تو عجیب‌ترین رویاهام هم نمی‌تونستم تصور کنم

همزمان که اشتراک mubi خریدم و چندتا فیلم از کراننبرگ و هرتزوگ به watchlistام اضافه کردم، چندتا قسمت آخر فصل ۴ زخم کاری رو هم تموم کردم

نسخه کامل اینو دیدم؛ واقعاً درخشانه. یه جاش یکیشون یه چیزی می‌گه که خیلی تو ذهنم مونده: Difficulties are in the nature of human coexistence «دشواری‌ها تو ذات زندگی کنار همدیگه‌ست، ولی دلیلی واسه ترس و وحشت نیستن، مگه اینکه یکی از بالا بلند شه و بگه که ترس و وحشت، واکنش درستیه»

ما بعد دقیقا ۱۰ سال این عکسو recreate کردیم. از کرمانشاه تا منچستر :)) Stanley