insanoğlu en çok ihtiyaç duyduğu kişiden öğrenir, kimseye ihtiyacı olmadığını

ailem bana hiç cingenelik ögretememiş gerçekten yaş ilerledikçe hayatta kalmam zorlaşıyor

Uzun zamandır kendimi özlüyorum. o eski neşemi, zoraki degil de içten gülmelerimi, plansızca hareket edip tadina vara vara gezmelerimi. Kayboldum sanki. Beynim ruhuma hapis gibi. Anlamıyorlar, ben de artık anlatmıyorum.

artık böyle oldum ben; Biraz Güvensiz, biraz hissiz, biraz kimsesiz ama çokça sessiz, tepkisiz ve çok şeye karşı isteksiz.

Benimle sorunu olan lütfen yüzüme söylemek yerine arkamdan konuşsun hiç çekemem kimsenin fikirlerini falan, yap dedikodumu geç hiç sorun değil vallahi kafam kaldırmıyor kimseyi...

hepimizin yolu farklı, kendini başkalarıyla karşılaştırma..

beni gerçekten üzeni oturup teselli etmişliğim var. Siz beni bırakın merhametimle baş edemezsiniz

az önce makyajımı sildim baktım hala güzelim yuh be kizimmmm

bu benim ilk çok üzülüşüm değil ama ilk defa nasıl geçeceğini hiç bilmiyorum

ey vicdan, neden benim bu hale gelmeme neden oldun söyler misin?

bazı insanların kolay yıkılmamalarının sebebi güçlü olmaları değil, vicdanlarının rahat olmasıdır. Çünkü; onlar geri dönüp baktıklarında yine olsa yine aynısını yaparım diyecekleri şeyler yaşamışladır. Unutma, güçlü olanı yenebilirsin ama vicdanı rahat olanı asla..

ipsiz bir uçurtma..

güçlü görünmekten yoruldum

bu ben resmen ben bu kadar ben olamaz

ben miyim senden gidemeyen Yoksa sen misin bende kalan

herkese koştum, herkesin halinden anlamaya çalıştım sonra fark ettim ki kimse benim ne kıymetimi biliyor, ne de halimden anlıyor. Kimse benim için ince düşünmemiş. Bu acı suratıma kapı gibi çarpıyor.

boğuluyorum. boğan da benim, çok ilginç. hatta su da benim

evet iyi gitmeyen herşeyi en yakınıma bile belli etmemeyi öğrendim

içinden ne geliyorsa öyle yaşa. Doğru mu yanlış mı düşünme. Bedeli de senin, ödülü de Senin.

huyum ters değil, doğrularım işinize gelmiyor..