(🕷): ลองนึกสภาพตอนคุณกลับคาร์หลักแล้วย้อนอ่านดูสิฮะ...

“ อย่าใช้กำลังเส้!! โถ่ฉันแค่อำเธอขำๆหน่ะ ไม่เบียดก็ไม่เบียด” เขาพูดออกไปอย่งเต็มใจทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายนิ้วเบียด เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเอาหนังสือมาฟาดปากอีก “ ห่วยเเตกตรงไหน? ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็นเทอ ” ไหวไหล่

“ ฉันอยากให้เธอฮอตไงหล่ะ!? ” มองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบปัตตาเลี่ยน

“ โอเคร...โอเครฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะแอบๆล้อละกันนะ ” หัวเราะอกมา “ ก็อยากให้เธอฮอตนี่นา หวังดีนะเนี่ย ”

“ อ​รุณสวัสดิ์​ฮะทุกคน ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะฮะ! ”

สไวเป---แค่ก เอ่อ....ผมลืมไปเลยฮะ

“ อย่าลืมหาอะไรทานหล่ะ! ”

“ อ​รุณสวัสดิ์​ฮะคุณถุงเท้า ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะฮะ! ”

“ ไม่เอาน่า..คุณลุงอยาตีผมสิฮะ! ถุงเท้าออกจะจ๊าบ ”

“ ไม่ดีกว่าฮะ...ผมมีของผมแล้ว ”

“ เอาจริงๆนายไม่ต้องเรียกฉันพี่ก็ได้...มันดูแปลกๆหน่ะ หมายถึงสำหรับฉันมันดูแปลกเพราะไม่มีใครเคยเรียกฉันพี่มาก่อน.... ” “ ยินดีที่ได้รู้จักพาเวล ฉันไมล์, ไมล์ โมราเลส มาจากEarth-1610 ยินดีที่ได้รู้จัก นะพวก! ”

/ นั่งกัดชีสเบอร์เกอร์คำโตๆ

“ ใช่ฮะ ผมเห็นมันปากฎอยู่ที่ทล.ผม! ”

“ โอเครก็ได้...อย่านะอย่ายิงใยใส่ฉันนะ ฉันไม่อยากติดหนึบอยู่กับกำแพงอีกรอบ ” ค่อยๆวางปัตตาเลียนลง

“ ฟังดูดีนี่พวก! ” เช็คๆมือ “ สนใจไปหาอะไรทำสนุกๆกับฉันไหม? ” เตรียมกระป๋องสเปรย์

“ นั่นไงฮะ! ” แกล้งชี้ให้อีกฝ่ายดูทั้งๆที่เขารู้อยู่แล้วว่ามันไม่มีจริง

“ อย่าลืมหาอะไรทานนะฮะ！”

*ยืนพ่นสเปรย์​ใส่กำแพง* “ ยอดเยี่ยม! พวกนายว่าไง? ”

“ อ..เอ่อ..มันคืองานศิลปะฮะ ” ยิ้มเจื่อน