ne kadar kossam da varacak bir yer yoktu zaten ben kostugumla kaldim

her sey tastamam olsun yoklugun yine kolum bacagım kesilmis gibi iz bırakır bende

Biz seninle düştük, yine kalkarız belki ama herkes düştüğümüzü hatırlar.

Sen vefanın ne olduğunu hayat seni de bir duvar dibinde göğsünde o kocaman boşluğun çaresizliğiyle bırakınca anlayacaksın

göz göze gelip aynı anda gülümsemek kadar mükemmel bir duygu yok, hiç konuşmadan dünyaları anlattım hepsini anladın der gibi.

Dünya beni bir kez daha sana bakarkenki halim kadar güzel görmedi

Bazılarının elini yangının ortasında bile bırakmıyolar benim elimi öylesine bıraktılar

“her kime dönüştüysen, dünyanın neresindeysen. sana sevgilerimi gönderiyorum.”

ben seni sevgimle iyilestiririm sanmistim. sen bir hastaliginin oldugunun bile farkında degilmissin ki

“insanın içeriden kendine attığı kesiği, kimse dışarıdan dikemiyor.”

“eğer birini gerçekten seviyorsan geriye kalan hiçbir şeyin önemi olmaz, değil mi?”

Eger ki olursa hep iyi hatirla karanlikta sana uzanan ellerimi unutma

Tek istediğim aslında huzur dolu bir nefes almak ve bu sadece yanındayken mümkün.

ben senden artık kendimi istiyorum

Kapanmasını hiç istemediğin kapıyı gün gelince kendi ellerinle kapatmak. Hayat biraz da böyledir.

Bazen yolun çoktan bittiğini çok sonradan anlarız. İnsanın kendini bir yolda sanması ne kadar üzücü, hele de ortada bir yol yokken.

Sarılınca geçecek şeyleri, konuştukça çürüyen şeylere dönüştürdük.

Bu çağda yetişiyor, bu çağda nefes alıyor, bu çağda yaşamak için çabalıyorum fakat bu çağa ait değilim, bu çağa ayak uyduramıyorum.

kırık bi kalpten sonraki hayat aynı degil

Hani şarkıların daha anlamlı geldiği o vakitler var ya, işte sen o vakitlerde başkasının ellerini tutuyordun