این را این‌جا می‌نویسم تا دست‌کم جایی برای خودم مکتوب بماند؛ تا یادم نرود در چه زمانه‌ای زیستم و در دهه‌ی چهارم زندگی، آن‌چه را پیش‌تر در افسانه‌ها و اسطوره‌ها خوانده بودم، به چشم دیدم. می‌نویسم از قهرمانان مردمی که، به سانِ نیاکان‌شان، برای این خاک درفشِ کاویانی بر تن کردند؛ تا

هیچ وقت این حجم از میل به انتقام، میل به زجر دیگری رو در خودم تصور نمیکردم.‌

دیگه فقط آریا استارک رو درک نمی‌کنم، دارم زندگیش می‌کنم.

من انقدر از #تانیا_عباسی میگم که بالاخره صدای مادرش شنیده شه این بچه تو بغل مادرش رفت درحالی که بیمارستان پذیرشش نکرده بود ۲۱ سالش بود، والیبالیست بود، حسابداری میخوند، سرزنده و شاد و خوش و پر از شور زندگی بود که نورش با شلیک گلوله خاموش شد

چندین روز پیش، ویدیوی سارا ابراهیمی و کشیده شدنش روی زمین رو دیدیم، گفتیم کاش زنده باشه. ویدیوی محمد جباری و ایستادگیش پشت در رو دیدیم، گفتیم کاش زنده باشه. ویدیوی حمید مهدوی و کول گرفتن هم‌نبردش رو دیدیم، گفتیم کاش زنده باشه. اون‌چه می‌دیدیم آخرین لحظه‌هاشون بود. قهرمانان ما.

از دایرکت: «یکی از دوستامون #پوریا_حمیدی ۲روز پیش تو کانال یوتیوبش ویدیویی می‌ذاره و درباره شرایط ایران صحبت می‌کنه و بعد جان خودش رو می‌گیره. خواسته‌اش این بود که صداش به رسانه‌های غربی برسه. کمک کنید اسمش رو به گوش دیگران برسونیم». youtube.com/watch?si=OWKhY…

یکبار هم ندیدمت ولی قلبم از داغت تیر میکشه. #طاها_هوشیار

من انگار عمدا بخوام سوگ و کینه‌ام رو تیز کنم، هر روز صبح، اول ویدئوهای بچه‌ها رو می‌بینم ، یه دور گریه میکنم و بعد میرم سرکار.

تو کودک فلسطینی نبودی عزیزکم وگرنه قتل تو باید دنیا رو به هم می‌ریخت... #طاها_هوشیار

من اینجوریم که چه خوب که مادرم زنده نیست این روزها رو ببینه.

هر شب کابوس می بینم که یا خودم رو دارند می‌کشند یا اطرافیانم رو.‌

والا من درآمدم به نسبت جامعه خوب محسوب میشه، ولی گوشیم رو ۷ ساله دارم و باتریش هم‌ مشکل دار شده، ولی نمیتونم جدید بخرم.

بعد از ۱۸ دی احتمالا امروز اولین روزیه که مردم ایران کمتر از روز های قبل غصه خوردیم و این رو مدیون بچه های خارج از ایرانیم، مرسی🤍

بعد از روزها اشک ربختن، امروز هم دارم اشک می‌ریزم، اما این‌بار اشک شوق، چقدر اتحادمون قشنگه.

بعد از یک ماه برای اولین بار ذوق کردم دست تک تک‌تون رو میبوسم

بعد از روزها ته چاه بودن، نور امیدی تو دلم روشن شد‌.

از تو خیابون صدای تیراندازی میاد. شاید هم چیز دیگه ای هست. ولی خیلی شبیه تیراندازی‌ هست.‌

یک زمانی این فکرها بهم امید میداد الان دیگه از من گذشته، الان فقط انتقام. ولی کاش نسل جوان‌تر بتونند تجربه کنند و ما از دیدن اونها لذت ببریم.