“อา.. กระทั่งในยามนี้ ที่นี่ก็ยังคงสงบสินะคะ?” “ดิฉันเองก็คอยเฝ้าดูอยู่อย่างเงียบงัน วีเองก็ด้วยค่ะ” เจ้าฟ้าหญิงผุดยิ้มบางขึ้นมาบนใบหน้า

พรายแห่งเนตรมารเฝ้ามองทุกผู้อยู่มิห่าง, บุคลากรเองก็ต่างพรั่นพรึงยามเมื่อเห็นกายมหึมาของมัน องค์หญิงผินดวงหน้าขึ้น มอง ‘สหาย’ ของเธอเอง แล้วจึงคลี่ยิ้ม “ตกใจกลัวกันด้วยค่ะ สำเร็จแล้วเนอะ วี” กลั่นแกล้งได้อีกหน พลอยให้เธอเริงร่า

? ใคร่ทราบถึงบางสิ่ง จึงมองด้วยความสงสัย

ทิวาแล้ว สิ่งที่องค์หญิงจักทำในช่วงสายคือ จิบชา, อ่านหนังสือ

รับจานเค้กมา วีออกมาแสดงความขอบคุณ

วันนี้คงอาจจะเป็นวันหยุดปกติสำหรับใครหลายๆคน แต่สำหรับเขา จอมโจรจากป่าพงไพร ก็ไม่ละเลยสิ่งสำคัญนัก คนคนหนึ่งที่แตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะนิสัยที่หยิ่งในศักดิ์ศรีนั่น— น้ำเสียงดุดัน ใบหน้าของวัยชราที่ชีวิตต่างผ่านอะไรๆมามากมาย ยังคงติดอยู่ภายในความทรงจำ

“สงบอย่างน่าประหลาด…ราวกับว่า สมเป็นแดนเหนือจริง ๆ เลยค่ะ” คาลเดียน่ะ

กำลังจะหายไป..? หรอกหรือ, ภาพทัศน์ด้านนอกอันถูกสายลมซัดซา ราวกับว่าจะย้อมทุกสิ่งเป็นสีขาวโพลน “ทิวทัศน์..” กำลังจะหายไป มลายสิ้นด้วยเหมันต์

โคโยเต้ชอบการกลั่นแกล้ง วันหนึ่งเขาขโมยยาสูบจากดวงตะวันไป ดวงตะวันโกรธจัด และไล่ล่าเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว โคโยเต้ชอบการกลั่นแกล้ง แต่เขาอ่อนแอเกินไป เกินกว่าจะต่อกรกับดวงตะวัน เขาไม่มีทางเลือก จึงวิ่งหนีจากบูรพาสู่ประจิมทิศ เขาทำต้นอ่อนยาสูบหล่นขณะวิ่งหนี และยาสูบเติบโตบนผืนดิน

“หม้อไฟ? อา, นั่นสินะคะ ทานตอนอากาศหนาว..” องค์หญิงคิดคำนึง คงเหมาะสมแล้ว

องค์หญิงนั่งทานเซมเบ้ แล้วจึงซุกอยู่ ณ โต๊ะโคทัตสึตัวเดิม, มิอยากเคลื่อนกายนัก เพราะแบบนี้รู้สึกดีกว่า..

ใกล้แล้วย่างยามรัตติกาล, องค์หญิงแห่งโรมานอฟนั้นเคลื่อนกายออกมาจากห้องพัก ยามนี้ถือกล้องถ่ายภาพ หวังจักบันทึกเหตุการณ์ช่วงนี้เอาไว้ หวังจักได้เห็นแสงเหนือ แพรวพราว พร่างด้วยดารกะ, หวังจักได้เห็น—อีกสักครั้ง.

องค์หญิงนึกเสียดาย, เนตรนภาหลุบมองลงต่ำเล็กน้อย มิได้เอ่ยอันใดนอกเสียจากภาษากายที่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าแอบผิดหวังเล็กน้อย

“คาด็อคคะ จักมิร่วมจริงหรือ?” ทั้งที่อยากเล่นสนุกด้วยกันแท้ ๆ ..ฮุ่ม

อยากปลอบโยน แม้นริบหรี่, แม้นอับหนทาง, แม้นสิ้นแล้วซึ่งหวัง กระนั้นฝ่ามือนี้ ก็ปรารถนาจักกอบกุมเอาไว้ด้วยความอ่อนโยน..ด้วยความแผ่วเบา ราวกับว่ายามรุ่งสางฝันร้ายนี้จักจบลง ราวกับว่า..มันมิเคยอุบัติขึ้น ช่างตื้นเขิน แลไร้เดียงสา, กระนั้นเถิด อะนัสตะซียา——นาสตยา, ก็ยังคงดิ้นรน

องค์หญิงมิได้รู้สึกเหน็บหนาวนัก, อาจเพราะชินชากับรัสเซีย กระนั้นก็ดื่มด่ำกับบรรยากาศแลสายลมหนาว จึงเลือกนั่งจิบโกโก้ร้อน

“ดวงตา” องค์หญิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเนิบช้าทว่าก็ชัดถ้อยชัดคำ, ฝ่ามือเอื้อมไปแตะบนใบหน้าของเขา ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไปมาตามแก้มของอีกฝ่าย “น่าเป็นห่วงนะคะ” พักผ่อนมิเพียงพอหรือเปล่านะ? คาด็อค..