همه‌اش تفکر ج‌ا نیست؛ بخش زیادیش برآمده از گفتمان مردسالارانه‌ی اسلام درونِ ذهنِ توی الدنگ است که مثالت چنین است. با این حال در ناخودآگاهت چی‌ست که رضا پهلوی را معادل متجاوز گرفتی؟

دموکراسی همواره پذیراست، هیچ‌گاه تمام نمی‌شود؛ همواره حاوی چیزی ناتمام برای گستردن خویش است. در فرایندی بی‌پایان به‌دنبال باقی‌مانده‌های ناعدالتی و صداهای ناشنیده است. #از_دموکراسی_بگو

دموکراسی احترام به تکینگیِ دیگری درعین تلاش برای برابری است. دموکراسی وعده‌ی آینده نیست، از هیچ محقق نمی‌شود، در راه است، کنشی‌ست که باید از اینجا و اکنون شروع شود. مردمان دموکراتیک، حکومت دموکراتیک را پایه‌گذاری می‌کنند. #از_دموکراسی_بگو

نه شدتِ درد بلکه بی‌وقفه بودن آن است که ما را می‌کشد.

بعد از قتل‌عام «زبان» اخته شده است. هر تلاشی برای روایت‌گری از پیش شکست می‌خورد. گفتار برای روایت آنچه بر ما گذشت به بن‌بست می‌رسد. با این حال هنر ممکن است، چراکه می‌تواند به بازآفرینی این شر مطلق نزدیک شود و درد ما را بازنمایی کند.

پدر آریانا ارجمندی در اینستاگرام در جای نام نوشته است: «نامم رضا بود، حالا آریاناست». چگونه زنده‌ایم؟ انتهای جهان کجاست که همچنان فرا نمی‌رسد؟

آیا می‌دانید وقتی کسی بدون کمترین آگاهی درباره‌ی موضوعی اظهار نظر می‌کند، خودش را به چه چیزی تبدیل می‌کند؟ بله؛ به یک دلقک.

اگر به «بهنام ترکه» مقداری عنصر آخوندیت اضافه کنیم، نتیجه‌ی کار می‌شود شاهین نجفی.

لمپن‌تر، بیشعورتر، الاغ‌تر، دهان‌دریده‌تر و کون‌نشورتر از علی‌حسین قاضی‌زاده انگل وجود ندارد مگر امیرحسین اعتمادی، علیرضا کیانی و سعید قاسمی‌نژاد.

این دهان‌گشاد تا امشب حتی یک توئیت در مذمت آخوند ننوشته با این‌حال به مخالفین جدی آخوند حمله می‌کند، با سوراخ «چپ» فیواستار می‌شود و فکر کرده اندیشیدن با کون و ریدن جملات با دهان جالب است. حمال پروژه‌ای.

پورنوگرافی دانشگاه، شاه به‌مثابه ابژهٔ فتیش: تکه‌ای از بدن، شیئی‌ که دانشجو با چسبیدن به آن از هضمِ امر سیاسی و بارِ مسئولیت فرار می‌کند. سپس با حذفِ دیگری—با برچسب چپ—به دنبال ارضای ساده‌لوحانهٔ میلش است؛ اما سازوکار لذت جای دیگری‌ست: تحقیرِ خویش در برابر ابژهٔ فتیش، شاه.

چنان تهی‌اند که در نبود ارباب، اضطرابِ آزادی را تاب نمی‌آورند؛ آزادی و آزادی دیگران فقدانِ فقدانِ آنان را بازنمایی می‌کنند. ارباب لذتِ خودتخریبی را به آنان می‌دهد. حال آنکه اکتِ اصیل از دل مواجهه با آزادی—فقدان—زاده می‌شود.

این سیرک، بازسازیِ رویداد منفی در فانتزی ایدئولوژیک و مشروعیت‌بخشی به سرکوب مخالفان است. نمونه‌ی تاریخی این مورد، «فوهرر» (راهبر) نامیدن هیتلر در پی کودتای مونیخ و «پدر ملت» نامیدن استالین در پی پاکسازی‌های خونین بود.

سوژه‌ی مازوخیست ایدئولوژیک سرسپرده‌ی سوپرایگوی پست‌مدرن است: لذت ببر! اما جرات لذت بردن در حضور قوانین را ندارد. بنابراین سرسپرده‌ی دیکتاتور می‌شود و اکنون تحت فرمان "از خشونت و تباهی لذت ببر" خود را به ابزار لذت دیکتاتور بدل می‌سازد.

تلاش آگاهانه یا غیرآگاهانه نرگس خالقی برای تبدیل شدن به شهریار شمس همواره شکست می‌خورد چون حتی بهره‌ای که از هوش نصیبش شده از آن شمس جلبک هم کمتر است. فراگیریِ به‌طور «ضمنی» پرونده‌سازی‌کردن حداقل لازم برای این کار است.

این ناممکنیِ فرساینده‌ی زیستن در اکنون، همان امرِ تحمل‌ناپذیر است.

لحظه‌ای فرا می‌رسد که در آن، نه گذشته را می‌توان نجات داد و نه آینده را متصور شد؛ جایی که حتی خاطره‌ی امکان رهایی نیز، باری تحمل‌ناپذیر بر شانه‌های اندیشه می‌شود، و اندیشیدن خود بدل به شکنجه‌ای بی‌پایان.