Fedakar olmanın yararını görebilen var mı ya cidden. Ben suistimal edilmekten başka getirisini görmedim bir kere bile.

İçimdekileri nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum.bazen öyle geliyor ki,adeta bütün dünya bütün yaşam herşey içime dolmuş,benden konuşmamı istiyor. Nasıl desem; büyük şeyler hissediyorum ama iş konuşmaya geldiğinde küçük bir çocuk gibi dilim dolanıyor..

düşünceli olmak bazı insanların tabiatında yok. Üstelemeyin.

Biri benim için önemliyse tüm yüreğimi ortaya koyarım ama değer bilmezlik görünce bir adım daha atasım gelmiyor.

Cehalet mutluluktur demiştiya Sokrates. Yeni anladım ne demek isrediğini. Bazen bilmek, haber almak kaygıyı artırmaktan başka bir işe yaramıyor. Bazen bilmek, hayal kurmaya bile engel.

keşke kaçabilsem. bildiğim bana ait olan, sevdiğim şeylerden kaçabilsem. keşke gidebilsem burası olmayan herhangi bir yere. bu yüzleri, bu alışkanlıkları, bu günleri görmek istemiyorum artık.

Böyle olması gerekiyormuş demeyi içim yana yana öğrendim. Artık hiçbir şeyin yakasına tırnaklarım sökülürcesine yapışmıyorum. Bu zamana kadar olacağı varsa olurdu zaten diyip pes ediyorum. Emekse emek, zamansa zaman her şeyi gözü kapalı feda ettiğim hiçbir şey benim olmadı çünkü

Gerçekten sevdiğim pek az insan var; hele saygı duyduğum daha az insan var. dünyayı tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor.

Bunca şey aniden olmadı, birikti. Yavaş yavaş doldu, sonunda taştı. Bugün attığım üç beş adım yormadı beni, dün yürüdüğüm kilometrelerce yol nefesimi kesti.

Bence en kötüsü de bir şeylerin artık elinden değil de içinden gelmemesi. Heves yok, inancın kalmamış, zorlayamıyorsun.

insanı vedalaşamadığı şeyler öldürür. insanı ardına bakmalar öldürür.

artık hiçbir şey hissedemeyecek kadar çok şey hissettim. Ruhum tükendi.

yine de bi' yerlerde arıyoruz Ruhumuzu, ufkumuzu, sevgimizi

Balki de tükenmişimdir. Bir şeyler yapacak, birşeyler için ugraşacak çabayı kendimde bulamıyorumdur. Hep ben yorulmak istemiyorumdur.

mutlu değilim, üzgün değilim sadece Boş hissediyorum.

Sustuğum şeyler var, hiç konuşmadıklarım. İçinde kaybolduğum şehirler ve içimde kaybolup giden insanlar var. Eskisi kadar kafama takmasamda bazı şeyleri bazen yinede içimin almadığı haksızıklar var.

kendi seçimlerimizin sonucunda olup bitenler, rastgele başımıza gelenlerden daha çok sızlatır içimizi. insanın kendi karşısındaki çaresizliği diğer çaresizliklere benzemez

Zeki bir insana en büyük işkence, cahillerin tercih ettiği düzende yaşamaktır. #georgeorwell

hissediyorum ama anlatamıyorum..