şebnem ferah'ın “artık karşımdaki insandan çaba bekliyorum, eskidendi o her şeyi sırtladığım günler. Kimseye çiçek bahçesi vaat etmiyorum artık. İsteyen olursa birlikte ekeriz.” dediği yerdeyim… aynen öyle

Kimsenin hayatıyla ilgilenmeyişimin tek sebebi; kendimle aramın iyi olması. Kendisiyle sorunu olanlar başkalarının hayatıyla ilgilenirler.

"Neye üzüldüğünü anlatamamayı siz bilemezsiniz."

Ne demişler biraz da bahtın olcak çalışmakla didinmekle olmuyor her şey..

Ben çok sinirliyimdir ama sinirime rağmen çok sabırlıyımdır. Son raddeye kadar bekler ya da çabalarım ama o raddeden sonra dünya tersine dönse geri dönüşü olmaz. Buna kayış kopması mı dersiniz, vazgeçmek mi dersiniz orasını bilemem.

Mükemmel bir insan değilim ama yol ortasında gözyaşım akmasın diye gökyüzüne bakmak zorunda kalacak hale getirilmeyi haketmedim..

Aynaya bakıyorum ama karşımda gözleri eskisi gibi parlamayan, neşesini kaybetmiş, sürekli düşünen ve yorgun bir kız var.

“mesela balkon, o evin bir parçası ama sokakta ve soğukta. kendimi sana başka türlü anlatamıyorum.”

Ben artık kendisini sürekli meşgul gösteren, ilgisizliğine ve bencilliğine sürekli kılıf uyduran insanlardan ziyadesiyle sıkıldım.

sanmak gafletinde bulunanlara yanmak düşer

toparlaniyor muyum dagiliyor muyum bilmiyorum ama cabaliyorum sürekli

bir çırpıda silindim ne üstün körü bir yazıymışım

Ne yazık ki ilişkiler artık uzun sürmüyor çünkü insanlar tek bir kişi tarafından sevilmektense, birçok kişi tarafından arzulanmayı ve sevilmeyi tercih ediyor.

HİSSETMİŞTİM demenin bünyeye verdiği ağır hasar, kafandan aşağı dökülen o kaynar su hissi..

Hata yapmanın bile bir dik duruşu olur. Telafi edilir, gönül alınır, en azından bir şeyleri düzeltmek için çaba sarf edilir ama siz dümdüz pişkinsiniz.

nadiren tepki veririm ama her şeyi farkederim

“bana gerçekten yoldaşlık etmeyeceksen beni yalnızlığımdan etme.”

birine nasıl hissettiğin hakkında defalarca aynı şeyi söylemek zorunda kalırsan ve hiçbir şey değişmezse, anla ki sana saygı duymuyor, seni kaybetmekten korkmuyor.

insanları,hoşuma gitmeyen şeyleri yapmamaları için uyarmak bana artık o kadar yorucu geliyor ki… yapmak istedikleri halde sırf ben ‘yapma dediğim için vazgeçmeleri de bana samimi gelmiyor. istiyorum ki zaten kendi içlerinden gelmesin. yoksa gerçekten ne yapmak istiyorsan yap ya

büyümek, bazı konuşmaları yapmamayı seçmektir. çünkü neyin değeceğini, neyin zaman kaybı olduğunu artık biliyorsundur.