نہ ڪو ڪم ڪفارسين، نڪو مسلماني من نہ ڪا دل دوزخ ڏي، نڪو بھشت گهرن اڀا ائين چون، پرين ڪجي پنهنجو. #لطيف

اسين سڪون جن کي، سي تان اسين پاڻ، هاڻي وڃ گمان، اسان صحيح سڃاتا سپرين.

بهشت دلاسو، دوزخ دڙڪو، ڪوڙي سامي، تنهنجو ڪوڙو ڪڙڪو. شاھ نصير

ھو مندر تي موھت ٿي پیو، ھو مسجد وٽ رڪجي بيٺو! وڌندو ھل استاد بخاري، دلبر جو در اڳتي آھي!

آھيان پاڻ الله، عشق ڪنان ٿو عبد سڏايان. سچل

ڏاتِ نه آهي ذاتِ تي، جو وَهي سو لَهي؛ آريُون اَٻوجَھنِ جون، سَپَڙُ ڄامُ سَهي؛ جو راءَ وَٽِ راتِ رهي، تَنهِن جُکِي تان نه ٿئي.

مَڱُ تَنهِين کان، مَڱَـڻا! جو ڏِيهاڙي ٿو ڏِئي، ڪُوڙا دَرَ دُنِيا جا، جاجِڪَ! مَڱِين جي؛ سُڀان توهِين کي، موٽي ڏِيندا مُنهَن ۾.

تُون سَپَڙُ، آءٌ سيڪَڙُو، تُون ڏاتارُ، آءٌ ڏوهُ؛ تُون پارِسُ، آءٌ لوهُ، جي سَڃِين ته سونُ ٿِيان.

مون کي اکرين، وڏا ٿورا لائيا،  ته پڻ پرين پسن، کڻان جي ڪر سامهون.

روزا ۽ نمازون، اي پڻ چڱو ڪم،  اوءُ ڪو ٻيو فهم، جنهن سان پسجي پرين کي.

پريان سندي پار جي، مڙيئي مٺائي،  ڪانهي ڪڙائي چکين جي چيت ڪري.

هر چونئي تون م چئو، واتان ورائي.  اڳ اڳرائي جو ڪري، خطا سو کائي.  (سريمن ڪلياڻ)

ڪشي ڪان ڪمان مان، ميان مار م مون،  مون ۾ آهين تون، متان تنهن جوئي توکي لڳي.  (سريمن ڪلياڻ)

ڪڻا منجهه قرار، هئا هيڪاندا سنگ ۾،  ڳاهي ڳاهه فراق جي ڪيا ڌارون ڌار،  نڄاڻا ڪيهار، ميلو ٿيندو سڄڻين

مذهبن ملڪ ۾ ماڻهو منجهايا شيخي، پيري، بزرگي،بيحد ڀاليا،  ڪي نمازون نوڙي پڙهن، ڪن مندر وسايا،  اوڏو ڪين آيا، عقل وارا عشق کي

صوفي لا ڪوفي ڪو نه ڀانئس ڪير.  منجهائي منجهه وڙهي. پڌر نه آهيس پير.  جنين ساڻ وير، هي تنين جو واهرو.  (سريمن ڪلياڻ