هی می‌رم گالری‌م رو چک می‌کنم و با هر عکسی که از خونه‌مون می‌بینم، اشک‌هام راه خودشون‌ رو پیدا می‌کنن. دلم تنگه براش.

وسط جنگ و اینهمه بدبختی، حق من نبود امروز با عزیزترینم برم برای جلسه‌ی اول شیمی‌درمانیش.

دق کردیم.

حقیقتا دیگه جونی برام نمونده که برای این وضعیتمون غصه بخورم.

«احساس می‌کنم مدّتی‌ست که با چیزی بیش از توانم درگیر بوده‌ام.»

جدی چیکار کنیم؟ واقعا هیچ امیدی، هیچ انگیزه‌ای ندارم دیگه.

نقل است که کسی ازو پرسید «چگونه‌ای؟» گفت: «چگونه بود احوال کسی که در دریا بوَد و کشتی بشکند و هر کسی بر تخته‌ای بماند؟» گفتند: «صعب.» گفت: «حال من چنان است.» تذکره اولیا

همه‌ش با خودم تکرار می‌کنم. «این حق ما نبود»

شراب نمی‌نوشیم که ما تهیدستان مستیم مستِ مست از دردهایمان

یه غم دیگه هم به غم‌هام اضافه شد. لعنت بر بزرگسالی.

روزهای عجیبی برای زیستن است.

می‌گفت صبور باش که زمستان می‌گذرد. من با این ریشه‌های سرمازده، بهار را چه می‌خواهم؟

گل فرمایش می‌کنی

کسی هست عصرها باهم بریم پردیسان؟ حداقل یکم راه برم بلکه مغزم نترکه…

برای مدت کوتاهی احتیاج به دستگاه اکسیژن ساز برای یک بیمار در تهران به صورت امانی داریم ممنون از بازنشر و اطلاع در صورت موجود بودن

درختا دارن سبز میشن و امسال چهل هزار نفر از ما نیستن که بهار رو ببینن.

صالحه اکبری اگه فلسطینی بود و یه سرباز IDF به بدن بی‌جونش تعرض کرده بود، الان نصف دنیا آشوب شده بود.

نمی‌دانم چه خواهد شد؛ راستش را بخواهید دیگر برایم اهمیتی ندارد. من برای تمام احتمالات زندگی خسته‌ام.