بخش آزاردهنده ماجرا اینجاست که بعضی با اینترنت VIP و سیم کارت سفید، نقش مردم عادی را بازی می‌کنند و از بقیه انتظار دارند با اینترنت نصفه نیمه جواب نمایش آنها را بدهند و همراهی‌شان کنند. این ژست منتقد مردمی با سیم کارت سفید، تهوع‌آور است.

جوری زندگی می‌کنم گویی در جهانی دیگرم؛ دلم نمی‌خواد از خانه بیرون بیایم، به توییتر سر نمی‌زنم، خبر نمی‌خوانم، اینستاگرام محدود به چند صفحه شده و... من ماندم و خانواده و کتاب‌ها و نقاشی‌هایم.

از «قدرت بی‌قدرتان» واتسلاف هاول

وطن پرنده پر در خون، وطن شكفته گل در خون... وطن فلات شهید و شب، وطن پا تا به سرخون بخوان كه دوباره بخواند این عشیره زندانی، گل سرود شكستن را بگو كه به خون بسراید این قبیله قربانی ...حرف آخر رستن را

کودکان، نه فعال مدنی هستند، نه مبارز. آنها را با خود به تماشای خشونت نبرید و روان و جانشان را به خطر نیندازید.

"از این یکی هم باید گذر کرد؟ آری، باید." آقای کامو گذر از این روزها سخت است...

فقط وقتی دخترم کنارمه انگار یه پرده می‌کشه روی دنیا و تاریکی... وقتی نیست هیچ کاری نمی‌تونم بکنم.

اما جناب مسکوب، اینجا و اکنون خون زیاد است، هم پخش شده، هم فرو رفته...

"هر یک از ما به‌جای جای نام، عددی داریم." ما، یوگنی زامیاتین

کاش فراموش نکنیم مسوولیت روزنامه‌نگار پر کردن صفحه نیست، نوشتن گزارش‌های خنثی و بی‌ربط به وضع جامعه، روزنامه‌نگاری نیست. کاش به هر شرایطی تن درندهیم.

من هم

برای خانه سوخته، باز، شاید بشود خانه‌ای بنا کرد. دل سوخته را بگو چه کنیم؟ آتش بدون دود، نادر ابراهیمی

هولناک‌تر از دیدن فیلم‌ها، لبخندشان و شنیدن حرف‌هایشان، زیستن در یک شهر کنار این مردمان است درحالی که از کنارشان رد می‌شویم و به ما نگاه می‌کنند، به بچه‌هایمان... ترسناک است آن لحظه کوتاه عبور در مغزشان چه نقشه‌هایی می‌گذرد، چه می‌‌گویند و چه...

من از همه فرداها می‌ترسم.

من حوصله تسلی یافتن، شنیدن از امید و همدردی و همدلی دیدن ندارم. فقط دلم می‌خواهد سکوت بشنوم و با بازار مسگرها در مغزم تنها باشم.

پس از۴۰روز کناره‌گیری از کار در رسانه‌ها،پی کارم؛ویراستاری.۲۶سال در رسانه‌های مختلف نوشته‌ام.هر توقیف و تعدیلی را تاب آوردم و با امید سراغ رسانه دیگری رفتم. امروز اما دست و دلم به کار در هیچ رسانه‌ای نمی‌رود؛محدودیت،سانسور،خنثی نویسی..."نه"گفتم وحالااز ننوشتن در مرز دیوانگی‌ام.

یادداشتی بر تنها رمان هرمز شهدادی شب هول؛ از کابوس فردی تا جامعه‌ای در آستانه انفجار... t.me/zamirnotes/48

ادبیات نجات‌مان نمی‌دهد. نجات وعده بزرگی‌ست. اما گواهی می‌دهد در طول تاریخ چون ما بوده‌اند... گواهی می‌دهد تنها نیستیم و درست همین‌جا تجربه تلخ ما از انزوا خارج می‌شود... یادداشت کامل را در کانال ضمیر بخوانید. t.me/zamirnotes/49

چه امیدی به این ساحل، خوشا فریاد زیر آب...

برای هر کاری مرددیم؛ می‌خواهیم موسیقی گوش کنیم باید بگردیم ببینیم خواننده‌ چه کرده، چه گفته، می‌خواهیم فیلم ببینیم باید سابقه واکنش‌ بازیگران و کارگردان را بررسی کنیم ، کتاب بخوانیم باید ببینیم نویسنده چه کرده، چه گفته، ناشر چه. غم‌انگیز آنجاست که یکی یکی چهره‌ها فرو می‌ریزند.