منم زیرساخت کسی هستم لطفا منم بزنید

گیر‌ ول‌ نکن ترینا افتادیم، زمستون کانادا و جمهوری اسلامی.

من اینطوریم که سر تا سر بدنم قلبه، نمیتونم سیاست داشته باشم، نمیتونم کم دوست داشته باشم، اگه یکیو دوست دارم با تموم قلبم دوست دارم و این دل آدمارو میزنه

دوست داشتم میشد اما نمیشه

این چند وقت خیلی دلم می‌خواست بهش بگم، روم نشد.

داشتم فکر می‌کردم ۲۴ سالمه، کرونا،گشت ارشاد و کلانتری و بازخواست واسه حجاب صد بار تو دانشگاه و خیابون دیدم، کشته شدن و شکنجه و اعتراض برای حجاب و چیزای دیگه دیدم، ۱۸ و ۱۹ دی که هیچی، مهاجرت دیدم، دیاسپورا شدم،قلبم شکسته چند بار،دوتا جنگ دیدم و… واقعا بای.

مهاجر ایرانی، در حال تماشای زندگی عادی خارجیا:

آدما کیری ناامیدم میکن، کس ننتون.

این مادرقحبه‌ها باعث شدن سیاسی و سیلون و ویلون بشیم، وگرنه به شخصه دلم می‌خواست یه خونه توی تهران نزدیک دوستام و مامان بابام داشته باشم و بدونم برای ایندم یه پلنی چیزی دارم و بلاتکلیف نیستم، مهاجرت برام فقط تجربه کردن بود و اینقدر احساسای عجیب تجربه نمی‌کردم.

توی همه ابعاد زندگیم بلاتکلیفی موج می‌زنه،انگار دارم روی ابرا راه می‌رم.

واقعا صد هزار بار لعنت به جمهوری اسلامی و اخوند که پیر و جوون و بچه و مریض و غیر مریض و مهاجر و همه‌‌رو زجر میده.

سقوط کن شاید خوشت اومد.

اشکام می‌ریزه و یادم نمیاد خودِ ایرانمو کجا گم کردم.

🫠

taurus, look how far you’ve come. be proud of that.

روزی‌صدبار باید به خودم‌ یاد آوری کنم اوور تینک نکن، صبر داشته باش، عجله نکن تو هرچیزی،هیچی عوض نشده و آروم باش.

من دیگه خبرارو چک نمیکنم، گور باباتون.

مامان‌بابام از جنگ اومدن ولی برای من گل‌گاو زبون سوغاتی اووردن :)))

نمی‌دونم چیکار‌کنم، کاش مثل قبل می‌تونستم حرفمو بگم.