“ ไรเดอร์ , นีโม่ อย่างไรก็ขอฝากตัวด้วย ” “ อะไร? ตัวผมดูไม่เหมือนกันนีโม่คนอื่นๆที่รู้จัก? นั่นสินะ... ”

"อาเนโตะ!" หมับ กอดลูบๆก่อนจะหันไปมองดีๆ "อ้าว ไม่ใช่อาเนโตะนี่นา"

#これでフォロワーさん増えました 三脚持ってたら銃に間違えられた

ถึงจะไม่รู้ว่าลูกบอลมาจากไหนก็เถอะแต่ “Catch!ค่ะ”

“หัวที่แข็งที่สุดในบริเตนน่ะ แค่บอลของเทพไม่สึกหรอหรอกค่ะ!”

“ หัวที่หมายถึงกระดูกข้างในต่รงหากล่ะ โม่ว~💢 “ อย่างเธอจะเอาอะไรไปดื้อ ก็แค่เจ้าหญิงที่หนีออกจากบ้านตามพี่ชายแล้วยังรั้นจะเป็นอัศวินให้ได้ก็แค่นั้นเอง ในคาลเดียมีตั้งสามสี่คน ไม่ใช่คนเดียวสักหน่อย

“ ม ไม่ได้กลัวสักหน่อย……💦 อย่าขู่พี่สาวนะ! ” หูหมาปิ๊บปี้ชี้ฟู

“ข้ามีน้องสามคน………คนหนึ่งจากประวัติศาสตร์ปกติ คนหนึ่งจากโลกอีกความเป็นไปได้ อีกคนล่าสุดจากโลกของแฟรี่ ทำไมกันนะ………ถึงชอบรังแกพี่สาวกันจังเลย พี่สาวเลี้ยงผิดไปตอนไหนกันนะ” วันนี้กาเร็ธก็กลุ้มเหมือนเดิม……

“ฝ่าบาทบอกว่าข้าเป็นหมาป่า ถ้าอย่างนั้นก็เป็นหูจริง(?)น่ะสิ” ทำหน้าภูมิใจซะด้วย……

“พาดพิงอิโซซังเหรอคะ โดนกัดข้าไม่รู้ด้วยนะ” หูหมาสะบัดตีมือเพี๊ยะ

กระทำหน้าเหยาหมิงมองแมวใส่แว่นแล้วกลับไปฝึกตนต่อคงจะดีกว่า……

“ข้าข้องใจค่ะ” “แม่ข้าคลอดพี่ข้ามาเป็นโกเด้น และ แม่ข้าก็คลอดน้องข้ามาเป็นแมวส้ม ข้าสงสัยว่าแม่ข้าคืออะไร……” ใส่หมวกเกราะลงสนามฝึกหนีตายก่อนดีกว่า

“ข้าเองก็ข้องใจที่เห็นเจ้ายังไม่นอนนะคะ”

' ต้องปกป้อง สิ่งสำคัญเอาไว้ ' คำมั่นสัญญาเหล่านั้นที่ เด็กสาว เคยมอบให้ อัศวินศักดิ์สิทธิ์ยังคงจดจำได้ดีในความทรงจำ 'เธอ' ผู้ถูกหล่อเลี้ยงด้วยแสงหลอดไฟ หาใช่ดวงตะวัน ยามนี้เธอกำลังก้าวข้ามผ่านขวากหนาม เพื่อปกป้องมันอยู่ใช่หรือไม่?

จะเอาไงครับ