چند روز اخیر یا درگیر کنفرانس بودم یا مشغول گشتن توی شهر. وقتی هم به هتل می‌رسم آن‌قدر خسته‌ام که درجا خوابم می‌بره. ذهنم درگیر هیچ چیز نیست؛ چون اصلاً فرصتی برای فکر کردن نمی‌مونه. شاید باید همیشه همین‌طور زندگی کنم.

توی بعضی معبدهای بودایی، خاکستر مرده‌ها رو داخل کشوهای دیواری نگه می‌دارن؛ توی یک اتاق کوچک، خاکستر هزاران نفر کنار هم قرار گرفته. وزن مرگ اینجا واقعا سنگینه و می‌شه حضورش رو حس کرد.

توی این کنفرانس با آدم‌های جالبی آشنا شدم. یه خارشی هم افتاد به تنم که دوباره برم سراغ PhD. خدا به خیر بگذرونه :)

یه اتفاقی که توی رستوران‌های چین چندبار برام تکرار شد این بود که وقتی طرف تقلا کردنم با چاپستیک رو می‌دید، دلش می‌سوخت و برام کارد و چنگال می‌آورد. البته من کوتاه نمیومدم و به تلاش مذبوحانه‌م با همون چاپستیک ادامه می‌دادم :)

از بازگشت به تورنتو و روبرو شدن با زمستان هراس دارم.

تمام عمر در آیینه گریستم از ترس راه به تنهایی گریختم

بعد از یک هفته، هنوز با جت‌لگ دست‌وپنجه نرم می‌کنم و هر روز قبل از ساعت چهار بیدار می‌شم.

توی سفر کلی وقت و انرژی گذاشتم که برای دوستانم سوغاتی‌های خاص پیدا کنم. الان که برق توی چشم‌هاشون رو می‌بینم، می‌فهمم که ارزشش رو داشت.

مصاحبه امروز فرسایشی‌ترین تجربه‌ای که توی چند وقت اخیر داشتم. آخه کی پنج تا راند مصاحبه رو می‌ذاره توی یه روز؟ مگه مریضید؟!

غالب‌ترین حسی که از مهمونی دیشب گرفتم، احساسِ تعلق نداشتن بود.

نمی‌دونم تصویری که از توانایی ذهنی‌ام در گذشته دارم مخدوشه، یا اینکه واقعاً قدرت یادگیری‌ام داره افت می‌کنه.

با وجود اینکه با این وضع هوا کوچک‌ترین احتمالی برای دوچرخه‌سواری توی چند ماه آینده نمی‌بینم، رفتم برای دوچرخه لوازم جانبی خریدم.

چقدر این مستند ترانه از موضع قدرت و به‌موقع بود. درست زمانی اومد که به شنیدن چنین روایتی نیاز داشتم؛ زمانی که برای نشنیدن صدای بلند آدم‌های توخالی گوش‌هام رو گرفته بودم، شنیدن این صدای رسا لازم بود.

گاهی وقت‌ها احساس می‌کنم به یه خلوتِ طولانی‌مدت نیاز دارم؛ اینکه برم توی غارِ تنهایی خودم. ولی مشغله‌های بی‌معنا نمی‌ذارن.

دو روزه که دست و دلم به هیچ کاری نمی‌ره. فقط نشستم اخبار و ویدئوهای ایران رو دنبال می‌کنم.

یه دوستی امشب منو برداشت برد سینما تا با هم فیلم Vertigo رو ببینیم. فکر کنم تعداد دفعاتی که این فیلم رو دیدم دیگه دو رقمی شد.

موقع دیدن آتش‌بازی سال نو، اولین چیزی که به ذهن خاورمیانه‌ایم رسید این بود که چقدر مکانیزمش شبیه پدافنده.

خیلی سورئاله که چند ساعت دیگه یه عده توی خیابون‌های تهران سالروز پیروزی انقلابی رو جشن می‌گیرن که ثمره‌اش شده یکی از خونین‌ترین کشتارهای تاریخ معاصر.