adına sevgi dediğin bağnazlığın bir gün evimizden bi can alacak ve herkes gibi bizi de sonradan koruyacaklar her şey bittikten sonra kıymetli olacağız herkes gibi..

Franz Kafka’nın sözü gelir aklıma… “Beni üzecek gücü sana verdiğim için kendimden özür dilerim”

Unuttum desem de inanma sakın Anılarla seni yazdım kalbime...

Acıklama yapmadan soğuk yapandan ben koşarak uzaklasirim kimsenin pesinde koşacak enerjim kalmadı

Zekayı dış görünüşten daha çok önemsemeye başladığın bir yaş var o saatten sonra kimsenin kılıfı şayet aptalın tekiyse ilgini çekmiyor

Kalbimi kırmak suya yazı yazmak kadar zordur. Kalbimi kazanmak ise,batan güneşe dokunmak kadar zordur. Sen suya yazı yazdın, şimdi batan güneşi bekle...

eski zamanlarımı özlüyorum ama eski halimi hiç özlemiyorum keşke şimdiki aklımla o zamanları tekrar yaşasam

Bir kere de o yazsın dedim bir daha hiç konuşamadık

birini özlemenin bi süresi var o süreyi aştıktan sonra onunla ilgili her şey sıfırlanıyor sanki hiç tanışmamış gibi

nazar değdirirsiniz diye anlatmıyorum ama süper ötesi şeyler oluyor

Bundan sonra adını Kırk yılda bir anarım Sende kaybettiğimi Başkasında ararım...

𝓞 𝓲𝓱𝓽𝓲𝓶𝓪𝓵 𝓿𝓪𝓻𝓼𝓪 𝓫𝓲𝓵𝓮 𝓫𝓮𝓷 𝔂𝓸𝓴𝓾𝓶 𝓐𝓻𝓽ı𝓴...💤

hayatımdan çıkmış kimseyi özlemiyorum iğrençti hepsi

başkasının onayına ihtiyaç hissetmediğinde gücün her şeye yetebiliyomuş cidden.. ve her koşulda kendine yetebilmek.. inanılmaz bir haz

Önce, birbirimizi tamamlıyormuş gibi hissettiriyor ama sonradan farkediyorsun en yakınındaki insan vermiş sana zararın en büyüğünü.

Ananas gibiyim..dışarıdan güçlü, içeriden yumuşak ve tatlı..üzerinde de bir tacı olan..

Dünyadaki en kötü şey sanmak. İyi biri sanmak, sevildiğini sanmak, doğru kişi olduğunu sanmak. Sanmak insanı mahvediyor.

İçinizde yarım kalan kim varsa bitirin.Siz bitirmeye kıyamazken onun onca şeyi yaşanmamış saydığını görmek yorar çünkü

Koyamam kimseyi bil ki yerine...

Zor vazgeçen ama bir kere vazgeçince bir daha asla eskisi gibi olamayan biriyim.