ไม่ชอบความรู้สึกเหมือนมีฝนตกในใจ เพราะอารมณ์ในช่วงนั้นมันจ๋องมาก เหมือนชีวิตมันไร้สีสันไปหมด ไม่สนุกเลย

ตลอดไป,

บางวันก็เจ๋งบางวันก็เจ๊ง ชีวิตเหมือนกล่องสุ่ม

แต่ก้อดีแล้ว ทิ้งกุไปเหอะ อย่าทิ้งตัวเอง ใช้ชีวิตให้มีความสุข

อีดอกบางคนเมคเฟรนเหมือนไม่อยากคุย คีพทรงบอททรงแตดอยู่นั่น แต่เล่นจังแท็กอะ

อยากพูดจาเหี้ย ๆ แล้วตะคอกกลับไปดูบ้าง แต่สุดท้ายก็กูนี่แหละที่ร้องไห้ก่อน

เหนื่อย ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากตื่น เหนื่อยไปหมด ทำไมจิตใจกูมันหมดไฟได้ขนาดนี้วะ

อยากซุกผ้าห่มอุ่นๆแล้วนอนทั้งวัน ไม่อยากทำเหี้ยอะไรเลย

ในวันที่รู้สึกไม่อยากคุยกับใครหน้าไหนเลย วันนั้นทุกคนล้วนอยากจะสนทนากับกุ

dear me,

เหี้ยมากงานก็ต้องทำน้ำตาก็ต้องเช็ด

บอกแล้วว่าห่วยแตก เก่งเกิ่งไร หลอกตัวเองไปวัน ๆ ทั้งนั้น

กุน้ำตาไหล แบบไม่รุ้ว่าทำไมอ่พ อยุ่ ๆ ก็ร้องไห้แบบสะอื้นตัวโยนเลย ไม่มีเหตุผลไม่ได้คิดไรเลย แค่รู้สึกเหนื่อยสัด ไอเชี่ยโคตรเหนื่อย

ฟุ้งซ่านจัด

ไอ้ความรู้สึกถูกทำให้เป็นคนนอกในกลุ่มนี่มันคืออะไรวะ

กูอยู่คนเดียวเหมือนตอนแรกก็ดีอยู่แล้วไม่น่าเสนอหน้าไปเดินตามใครเขาเลย

แพ้ทางไอ่พวกพูดเพราะ ใจเย็น