Keşke annemi yeniden büyütebilseydim.

Oysa benim ruhumda savaş var Durmadan ölüyor içimdeki insanlar

Seni göreceğim günü özlüyorum. 2018- ♾️

bir sürü anının olduğu evden taşınırken son kez boş eve bakmak

bu bilginin verdigi huzur bambaska

her seyi tek basına halletmek zorunda oldugunu fark edince kızlar

Samuel Beckett'in "Godot'yu Beklerken" oyunundan bir kesit: "Mutlu olduğumuza göre şimdi ne yapacağız?"

İnsan olmanın yolu.

Anneler ölümsüz olsa keşke..

Dünyada seni tekrar göremeyeceğim aklıma geliyor,kahroluyorum.

Kafamda bir yığın ses. Bir yığın ezgi. Hiçbirini dinlemek istemiyorum artık. Bıktım.

Yalnız yaşamak her akşam bomboş bir eve gelmektir. Yaşadıklarını, acını, neşeni paylaşamamaktır. Sohbet edecek, sarılacak kimse olmamasıdır. Boşluk sporla, yogayla dolmaz. Tehlikenin farkında mıyız? İnsan bağ içinde yaşar, kendi zihninde değil.

Üzülmek mi? Böyle içim parçalanıyor sanki ölecekmişim gibi hissediyorum ama o bana hiç acımıyor.

Eskisi kadar sevmiyorum kimseyi, o kadar da sevilesi insan yokmuş :)

"Kızgınım hiç gelmeyişine Bilmeyişine, hissetmeyişine..."

Kibirli ortama fazla alçak gönüllü girme. Orada tevazu zayıflık, nezaket eziklik sanılır. Herkesle iyi geçinmek değil, yerini bilmek saygı kazandırır.

Her maçını boş tribünlere oynayan Sivasspor taraftarı Amed maçına özel ilgi gösterdi

"Çabaladığım her şeyin enkazında kalıyorum. Bu, çok ağır…"

Ruhum yoruldu.