‘สัมผัสได้ถึงอะไรแปลกๆแหะ..’ “ สะ…สวัสดีครับ ป-เป็นชาวต่างชาติสินะครับ… ”

“ ข-ขอบคุณนะค..ครับ… ”

‘ โดดซ้อมช่วงบ่ายแล้วไปหาอะไรกินดีมั้ยนะ… ’

‘ ห-ให้ตายสิน่าเศร้าชะมัด… ’

“ ส-สวัสดีครับ… ต-ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมเป็นแบบ..นี้ เพราะผ…ผมเกิดอุบัติเหตุตอนผมยังเด็กน่ะครับ… ”

‘ ต-ตาสองสี สวยจัง… ’ “ ม-ไม่มีอะไรหรอกครับ ผ..ผมเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กแล้ว…ละครับ… ”

‘ห-หา นี่เราจ้องนานไปแล้วหรอเนี่ย…’ “ ป-เปล่าครับ ผ..ผมไม่เคยเห็นคนที่มีตา ส-สองสีน่ะครับ ต-ต้องขอโทษท..ที่เสียมารยาทด้วยนะครับ… ”

“ ค-คอนแทคเลนส์น่ะครับ ท-ทางบริษัทให้ใส่ไว้เพราะเห็นว่าม..มันดูดีน่ะครับ.. ”

“ ห-หา ผ-ผ-ผมดูดีงั้นเหรอค-ครับ ขอบคุณครับ ” มองอีกฝ่ายด้วยความดีใจเหมือนกับลูกสุนัขได้เจอกับเจ้าของ ‘หรือเราจะลองใส่คอนแทคเลนส์สองสีแบบนั้นบ้างดีมั้ยนะ…’

‘เ-เห! เขาอ่านใจออกงั้นเหรอ…’ “ ผ-ผมก็แอบคิด ล-เล่นๆอยู่เหมือนกันน่ะครับ… ”

“ ส-สวัสดีครับ ค-คุณเอริล ย..ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ… ”

‘เอ..นั่นน่ะสิพอมาคิดดูอีกทีกฎเยอะชะมัด’ “ น-ในส่วนของบริษัท… ผ-ผมไม่อะไรหรอกครับ ผ-ผมน่ะ อยากดูดีในสายตาข..ของแฟนคลับท-ที่สุดเท่าที่จะทำให้ได้เลยล่ะครับ..! ผ-ผมไม่อยากให้พวกเขาผิดหวัง… ”

‘ กี่โมงแล้วน่ะ ชักจะเริ่มง่วงแล้วสิ แต่ยังต้องซ้อมอีกสามชม.เลยงั้นเหรอ… ’

‘คุณคนนี้ดูใจดีจังเลยแหะ…’ “ ข-ขอบคุณนะครับ… ท-ที่เข้าใจผม.. ”

‘ดูดีจังเลยแหะ… อยากจะแสดงออกด้านนี้บ้างจังเลย…’ “ อ-เอ่อ.. ย-ยินดีที่ได้ร..รู้จักครับ ต-ตอนนี้ผม ร-เริ่มปรับตัวได้เล็กน้อยแล้วล่ะครับ… ”

“ ผ-ผมก็ไม่ทราบครับ ผ-ผมพยายาม…ให้เป็นเหมือนคนอื่นอยู่เหมือนกันน่ะครับ… ” ‘เรายังไม่ดีพอใช่มั้ยนะ…’