Bu yıl bana şunu öğretti: Zorlanmanın bir çöküş değil, bazen kendini yeniden keşfetmenin bir başlangıç olduğunu. Bu süreçte dağıldım, bedenimle yüzleştim, ruhumu toparladım ve kendime yeni bir ben inşa ettim..

let me win!

19 Ocak pazartesi

“Ruhunun diğer yarısıyla tanıştığında,başkalarıyla neden yürümediğini anlayacaksın.” Tolstoy

Türk'üz, Türkçüyüz, Atatürkçüyüz!

Bazı şeyler işte bu kadar basit.

“Buralar artık bildiği gibi değil… çünkü o da değil.”

“Soğuk sandım, meğer ben üşümeyi seçmişim.”

Sahip olduklarıma şükretmeyi de eksiklerime sabretmeyi de öğrendim. Bu yüzden hiç kimsenin hiçbir şeyinde gözüm olmadı ve hayattaki en büyük zenginliğim de tam olarak bu.

"Belki bir gün bahçemizdeki limonları beraber toplarız.."

"sen ışığını arayan güzel günebakan."

Şükrediyorum çünkü; Ailem için, yanımda olan, beni gerçekten gören insanlar için... İçimde eksilmeyen vicdanım için, farkında olmadan bile beni büyüten dersler için, kapımı sessizce çalmaya devam eden nimetler için, kalbimi incitmeden büyüyebildiğim için... Kalbim dolu, ruhum

saygısızlığa tepki verince sizi alıngan gibi göstermeleri… manipülasyonun en ucuz hali

Çanakkale geçilmez!

Baba evi.