⠀ ❝ จะดีเหรอครับ . . . ❞ ⠀

⠀ ❝ อ่า . . ดูเหมือนจะ — ❞ จะบ่นพึมพำกับตัวเองแต่ก็หลุดพูดออกมาจนได้ ดีที่ไม่จบประโยคไปเสียก่อน ดูเหมือนจะไม่ได้พบเจอใครมาสักพักใหญ่ ๆ จริง ๆ นั่นแหล่ะ หวังว่าคงจะสบายดีกันล่ะนะ ? ⠀

ฉันเกลียดเธอมิคาสะ

“ ... ” ปรายตามองทั่วว่าใครขอความเห็นจากมัน

⠀ วันนี้ฝนไม่ตก น่าจะเป็นอีกเรื่องที่น่าอภิรมย์ของวัน อากาศร้อนนิดหน่อย — ทำให้นึกถึงรสชาติของสิ่งที่เรียกว่า ‘ไอศกรีม’ ในตอนนั้น ถ้าได้ทานอีกสักโคนคงจะสดชื่นน่าดูเลยนะ 🍦 ⠀

あの丘の上の木で 「はい、チーズ」

ありがとうと、お疲れ様の気持ちを込めて。

2 years ago today, this iconic scene

#NewProfilePic

เงียบงันไปตามกาลเวลาสินะ...

“สภาพแกเหมือนตกถังขี้ โสโครกซะจริง , เอเรน”

คำพูดอีกฝ่าย ไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใด เอเรนเพียงปล่อยให้ทำตามใจ เพราะเขาแก่แล้ว… มันก็เท่านั้น

ความรู้สึกที่ได้คอยมองผู้ถูกเลือกก้าวต่อไปในเส้นทางที่เธอไม่อาจรั้งไว้ได้ มันบีบหัวใจของเธอเสมอ ทั้งต้องการอยู่เคียงข้าง ทั้งต้องการรั้งเอาไว้ โชคชะตาคงกำหนดมาเช่นนี้. ฉันไม่ใช่ผู้ถูกเลือก ไม่ใช่คนที่จะแบกรับภาระอันมหาศาล แต่ฟังฉันที ได้โปรด.. กลับมาเถอะ เอเรน

“ดีใจที่ยังยกเท้าไหวอยู่นะครับ หัวหน้ารีไวล์” แววตาเรียบเฉยช้อนตามองอีกฝ่าย

“เหนื่อยชะมัด…” เอเรนปรายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่ผู้คนใช้ชีวิตตามกิจวัตรประจำวัน บางครั้งเขารู้สึกอิจฉาคนไร้ชื่อเหล่านั้น อยากเดินไปตามท้องถนนโดยไม่มีใครรู้จัก หากแต่ในตอนนี้เขาอยู่บนเส้นทางที่ไม่สามารถหวนกลับ… มันคือชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

รีไวล์วางกล่องลูกกวาดไว้บนตัก มอบลูกกวาดสีหวานให้เด็กน้อยน่าสงสารที่ต้องพบเจอโชคชะตาอันโหดร้าย อดอยาก สูญเสียครอบครัว ฉันรู้ว่านี่ไม่อาจทดแทนได้ แค่รับมันไว้ก็พอ “เอาล่ะ คนต่อไป หลอกหรือเลี้ยง?”

ทุกครั้งที่เปลือกตาปิดลง ความทรงจำมหาศาลจะแล่นเข้ามาในหัว มันคือความฝันอันยาวนาน ทับซ้อนสะสมกันเป็นชั้นๆ ไม่จบไม่สิ้น ราวกับความลึกของมหาสมุทร ที่เขากำลังจมดิ่งลงไป แม้จะพยายามขัดขืนมันแค่ไหน แต่สุดท้ายก็พบว่าตัวเองนั้นอ่อนแอเกินไป มันไม่ง่ายเลยหากจะข่มตาหลับไปทั้งแบบนั้น

ฉันมาช้าไปเพราะติดภารกิจ แต่ไม่ได้ลืมหรอกนะ “สุขสันต์วันเกิด อาร์มิน อาร์เลิร์ท ..ถือว่านี่เป็นของขวัญเล็กน้อยจากฉัน อ่านเรื่องน่าเบื่อให้สนุก” วางหนังสือเก่าคร่ำครึที่เจอจากการออกสำรวจปราสาทเก่าไว้บนโต๊ะทำงานอีกฝ่าย

⠀ พระอาทิตย์ยังไม่โผล่จากหลังกำแพง . . แต่เด็กหนุ่มดันลืมตาตื่นตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ที่นี่เงียบสงัด มีเพียงสายลมหวีดหวิวกับใบไม้เก่า ๆ ที่ร่วงหล่นลงพื้น — ความหนาวเริ่มมาเยือนมากขึ้น นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้อาร์มินต้องกระชับผ้าคลุมสีเขียวเข้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า 🍂 ⠀