درست‌ ترین چیزی که امروز خوندم: نذاریم از "مبارز" به "فقط عزادار" تبدیلمون کنن.

کاش با گریستن ما شما زنده می‌شدید آن وقت تمام دریاها را میگریستم…

من این حس رو ۱۸ دی تجربه کردم از ساختمون اومدم بیرون دیدم کلی ادم با لباس مشکی دارن تو خیابون قدم میزنن همه فقط به چشم هم نگاه میکردیم و میدونستیم باهمیم

عجب داستان عجیبی بود این وطن

خطرناکتر از ناو جنگی، رقص مادر بر مَزار فرزندش است…!

“چه بارون بیاد چه برف بیاد چه بوران، مانی صفر پور به آرزوهاش می‌رسه”

مادر بودن در ایران💔

دلم "می‌خواست" وقتی همه چیز درست شد پرستار بشم.

دیگر تابِ همزیستی با قاتلان هم‌وطنانمان را نداریم.

ما برای ادامه زندگی به الزایمر نیاز داریم

پس ما نتیجه میگیریم که این کار میکنه 💔

خطرناک تر از ناو، ملتیه که بعد از قتل‌عام شدن همچنان با شجاعت برای سرنگونیت می‌جنگه.

دلم میلرزه با “اگر که جان دادیم، اگر جوان دادیم، بهای انسان بود، برای آزادی” آخه چرا باید بهای آزادی ما، جان جوان باشه؟

فرزند ایران و جان فدای میهن:

ما مغز هم‌وطنمون رو کف آسفالت دیدیم، دیگه اتفاق بدتری برای ما وجود نداره.

در هر سناریویی ‌کار ما مردم شریف ایران تمام است.

درختا دارن سبز میشن و امسال چهل هزار نفر از ما نیستن که بهار رو ببینن

من از جنگ نمی ترسم، از کشته شدنم نمی ترسم، می دونید از چی می ترسم، از روزی که بگن گرون کردیم، کشتیم، دروغ گفتیم، جشن گرفتیم، ابر قدرت دنیا هم کاری نتونست بکنه، ما می مانیم و یک کوه درد و تحقیر