آیا اون‌قدر از چیزی متنفر هستی که به خاطرش دیگه از عقلت استفاده نکنی؟

نظر نامحبوب (شاید) : تصاویر استیج‌شده یا غیرواقعی از جنگ، در نهایت به ضرر همون مردمی تموم میشه که واقعاً دارن رنج می‌کشن. وقتی اعتماد از بین بره، حتی حقیقت هم زیر سؤال میره. درد واقعی آدم‌ها با روایت‌های غیرقابل‌اعتماد کم‌رنگ میشه کاش اینترنت مردم وصل می‌شد و شرایط رو از زبون

ینی هر سری ما رفتیم فرودگاه برای بدرقه، به جای دکتر و مهندس یه سری انتحاری صادر کردیم؟:))))))

نوشته با دوشکا ما رو بکشید اما حشدالشعبی نیاد ایران. یه عده هم که میگن آمریکا و اسراییل بکشند بهتره. خلاصه تنها امر طبیعی کشته‌شدن ماست.چیزی هم که داریم تنوع قاتله.هر کی هر مدل دوست داره انتخاب میکنه.اگه نمونه‌های موجود هم پسندتون نیست،یکم دیگه صبر کنید شاید زد و روسها هم اومدن.

کاش بدونید شما می‌تونید مخالف این جنگ باشید، ولی اگاهانه چشم‌تون هم روی جنایات این حکومت و تاریخی که زندگیش کردیم نبندید. برای اعلام این موضع که جنگ باید فوراً متوقف بشه، نیاز نیست هر کثافتی از حاکمیت رو توجیه و رنج‌های گذشته مردم این کشور رو ساده‌سازی کنید.

یکی از کیندرها رو گذاشته بودم برای وقتی که برگشتیم و خونه سر جاش بود بخورم

بدتر از صدای انفجار، صدای جنگنده‌ست. با اون صدای مخوف هی بالای سرت می‌چرخه؛ زمان کش میاد و جنگنده خیال رفتن نداره، توی ذهنت تصویرسازی می‌کنی که الان شیشه‌ها می‌شکنه. وقتی بالاخره صدای انفجار میاد سعی می‌کنی حدس بزنی صدا از کدوم سمت شهر اومد. این ملایم‌ترین تصویر جنگه.

دوستان گلم حتی اگه مثل بنده طرفِ حمله آمریکا بودید واقعا دلیل نداره از تمااااام حملات دفاع کنین و‌دنبال توجیه بگردید… کار بد بده! انتقاد و محکوم کردن، هیچ ایرادی نداره… دلیل نداره تا تهش فقط یه طرفه باشیم. عقل دارین مغز دارید. اینا هم همه قدیس نیستند… یه مشت سیاست مدارن

"Make my mental health great again."

از دو طرف گیر چه زبون‌نفهم‌هایی افتادیم

اضطراب در تک‌تک سلول‌های بدنم رخنه کرده و خارج هم نمی‌شه.

این چرخشی که اتفاق افتاده یک چیزی رو باید به همه‌ی ما یادآوری کنه: اگر بنده‌ی یک فرد یا گروه یا ایدئولوژی باشیم، دیگه نمی‌تونیم به‌عنوان یک انسانی که توانایی اندیشیدن داره از خودمون اختیاری داشته باشیم؛ و این خیلی حیفه.

والا ما می‌خواستیم ج.الف بره که ایران نابود نشه وگرنه اگه بنا به نابودی مملکتمون بود نیازی به خرج کردن از جیب مردم امریکا نداشت. همینا داشتن کارشونو با موفقیت می‌کردن دیگه.

یه وقتایی هم یه چیزی وسط سینه‌ت خالیه و رسما هیچی نمی‌تونه پرش کنه. هیچی.

همکلاسی کیک‌بوکسم که جدیدا باهاش هنگ اوت میکنم ۱۴ ساله.

+حالا دفعه بعدی به جای چپ میپیچیم راست. - دفعه بعدی نیست اصن. + [خواهیم دید چه خواهد شد.]

«آسیه، ۳۸ روز امید داشت، ۳۸ روز در سردخانه‌ها و روی آوارها بود تا تکه‌ای از بدن فرزندش را پیدا کند.» «من کاورها را تک به تک باز می‌کردم. پر از گوشت‌های تکه‌تکه بود. برخی دست و پا نداشتند. برخی سر نداشتند. همه را دیده بودم تا شاید چیزی از ماکان ببینم.»

من هر کسی رو سعی میکنم درک کنم الا رعیت‌صفت‌ها

فروردین ۰۵ هر کسی روایت خودشو داره