ازونجایی که ترامپ گفت تهران رو ترک کنید، برگشتم تهران.

چه چیز تباهیه این بشر رسانه زده واقعاً!

چه شعری، چه صدایی، چه آهنگی، چه شجاعتی؛ به‌به. #علاج #محسن_چاوشی

توی ززا هم یه همچین روزایی داشتیم. شهرها یکی‌یکی داشتن سقوط می‌کردن. اینا عقل ندارن راحتن. خیلی راحت.

«هیچ کودک آسیایی نباید جوری بار بیاید که فکر کند، پاریس نماد تمدن است، انگلیسی نشانه هوش است یا اینکه تاریخ آنها از زمانی شروع شده که اروپا کشورشان را کشف کرد.»

چقدر غُر می‌زنید. زشته واقعا.

جنگ تحمیلی دوم باعث شد به حلقه‌ی اطرافیان نزدیکم چندین برابر ارادت پیدا کنم. غالبا شجاع، میهن‌دوست، فداکار و قوی. وصله‌ی ناجوری هستم در بین این عزیزان.

تَنی چند از حلقه‌ی اطرافیان نزدیک این توییت رو لایک کردن. محض رضای خدا حتا یک نفرشون هم نگفته “این چه حرفیه!؟ تو جورترین وصله‌ی جمع مایی”. تُف تو این حلقه‌ی نزدیکان، لال بشم اگه دیگه ازتون تعریف کنم.

بعضی از سرعت‌هارو فقط در سراشیبی می‌توان تجربه کرد.

چقدر این پیرمرد ساده‌دل و ساده‌اندیشه.

جوانان دوران انقلاب و جنگ یکی از شجاع‌ترین و آگاه‌ترین نسل‌های دوران معاصر هستن.

یه زمانی درِ خروجی سالن سینما تو کوچه‌ی پشت سینما باز می‌شد.

اگه فیلم بودم، دهلیز شعیبی بودم.

تا وقتی گزاره‌ی «بسازی دوباره می‌زنن» معتبر است،کسی با شما مذاکره نخواهد کرد.

اینکه با خواندن یک کتاب نسبت به مساله و موضوع آن ناآگاه‌تر بشوی، اتفاقی عجیب و رایج است.

ته‌مونده‌ی دوران کرونا بود. اومدم برم داخل اتاق دکتر، دکتر گفت ماسکتو بزن بالا مرد. گفتم چشم، شما هم بزن لطفا. گفت من گاوم، ماسک نمی‌زنم.

تأتر #نیمه‌_تاریک_ماه را دیدم. همه چیز خیلی خیلی معمولی. میشد به عنوان پادکست گوش داد و چیزی از دست نداد. گعده‌ی معروف‌های بیرون از تأتر. خداقوت. Siavash Saffarianpour

شجاعت.