Bana iyi bak, iyi belle. Ben vazgeçemem dediklerimden geçmişim, yanmaz denilen gemileri yakmışım, kopmaz halatları sökmüşüm. Yokluğunla beni korkutma sakın. Ben, sensiz yıllar yaşamışım.

Bahçenin kıymetini bilmeyen, çöpte gezmeye razı olmalı.

Dertlerim sessiz, dertlerim kimsesiz. Hepsinden önemlisi; dertlerim sensiz.

Sevmenin cezası büyük, sevilmemenin yükü ağır.

Senin kanatların vardı ama suda yaşıyordun. İşte hepsi bu...

Kalbimde her zaman güvendesin...

Nasıl bir ceza bu, sökülecek ciğer de kalmadı...

Bedenin yaşamayı arzuluyor, ruhun ise ölmeyi. İşte sana tezat, işte sana ızdırap...

Niye olamadık diye üzülme! Kurbağayı temiz suya bıraksan yine boklu dereyi arar. Layığına denk gelesin vesselam.

Ben kafeste doğmuşsam, kanat bana ne gerek. Kafesteki kanat anca omzuma yük idir.

Yağmura boyun büken susuz topraklar gibiydim sana. Sana dokunan her yağmur damlasında, beni hatırla...

Toprak nicedir nadasa kaldı, gönül uzun uzun yandı. Hala ham deme, bu yangından ateş bile utandı.

Çöpe atılacak bir poşeti, neden bu kadar kaliteli yaparsın ki... (Olayın poşetle alakası yok)

Her zerrem ölümü arzularken, gitme kal diyen senin gülüşündü. Ve sen bunun farkında değildin...

Sevilmeyince güzellikler dikendir. Sevilince kusurlar bile gül olur.

Tekrarı olmayan bir ömür için, bu kadar kötü tecrübe fazla

Soytarıya kızma! Seni bu sirke mahkum eden bir zat var elbet. Bu kısılıp kaldığın mahpusun bir maksadı var elbet...

Ben külüne dahi tahammül edilemeyen bir enkazım. Savur beni, toprağa toprak diye kat beni. Yok et! İsmim dahi bilinmesin, En kuytu köşelerde dahi namım yürümesin.

Kalbimin yarısını bulamadan ömrümün yarısı geçmiş...

Bir acıyı taşıyabiliyor olman, onu hak ettiğin anlamına gelmez.