عزیزم مهدیس نظری کوچک‌اندام بزرگ‌دل من، گل‌پرپر میناب. هر روز با خودم فکر می‌کنم چه کاری از دستم برمیاد برای شماها که چنین بی‌گناه کشته شدید؟ جز شناختن تک‌تک‌تون و صدا زدن نام‌تون تا شاید عدالتی در کار باشه. مهدیس نظری، کودک کلاس اولی جنایت میناب، در حال شاهنامه‌خوانی

‍ بازنگری یا بازاریابی سیاسی؛ نگاهی به مواضع #مسیح_علینژاد در فضای سیاسی و رسانه‌ای، گاه با گونه‌ای از گفتار مواجه می‌شویم که نه می‌توان آن را دروغ نامید و نه حقیقت؛ این همان پدیده‌ای است که هری فرانکفورت در کتاب خود آن را «حرف مفت» (Bullshit) می‌نامد. تفاوت ظریف اما بنیادین در

در جنبش‌ زیبای" زن،زندگی،آزادی"در تظاهرات بلژیک از "جان بولتون"پیام ویدیویی گرفتند. بولتون کنشگر مدنی بوده یا مبارز راه آزادی یا اندیشمند جنبش‌های اجتماعی؟ جنگ طلبی بوده که جز"بمب، بمب" هیچ حرفی نداشته. مساله این است در اوج همان جنبش سرافراز هم عده ای در سودای بمباران ایران بودند

سرود جنجالی مشاری العفاسی، قاری قرآن از کویت با عنوان «تبت یدی ایران» یعنی بریده باد دست ایران، فقط نظر یک چهره افراطی و حامی سابق داعش نیست، بلکه بازتاب دهنده جریان‌های با نفوذ در ساختار قدرت عمده کشورهای عربی و ناسیونالیسم تهاجمی عربی است که با ایران دشمنی دارند. آنها دنبال

میبینید چقدر براشون ایران و ایرانی مهمه؟ در همین حد!

This is Zionism.

گنجور فقط یک آرشیو دیجیتال نیست؛ حافظه‌ی زنده‌ی ادبیات فارسی است. جایی که شعر و نثر از انحصار کتابخانه‌ها خارج و به متن زندگی روزمره برمی‌گردد. در دورانی که هویت‌ها به‌سرعت بازتعریف می‌شوند، گنجور یادآوری می‌کند که ایران نه فقط یک جغرافیاست، بلکه یک سنت زبانی و تخیلی عمیق است که

#رضا_پهلوی در قلب آلمان دموکراتیک، در سالنی که اساسش بر پرسش و پاسخ است، به خبرنگار آلمانی می‌گوید «شما خیلی سؤال می‌پرسید!»؛ آن هم بعد از اینکه فقط درباره تناقض مواضعش در مورد جنگ سوال کرد. دموکراسی مدنظرش هم همین است؛ انتقاد کنی باید ساکت شوی.

طوفان خنده ها

قابل توجه بعضی‌ها.

ولی بالاخره به اندازه پول یه خشک‌شویی هزینه داد!

همین دیروز اوباش وابسته به فرقه پهلوی در لندن حمله‌ای تروریستی به یک ایرانی مخالف جنگ کردند. اما رسانه‌های لندنی دارند خودشان را با خبر سس ریختن روی پهلوی هلاک می‌کنند. حقیقتا در میان رسانه‌های حامی اسرائیل، فارسی زبان‌ها از همه پلیدتر و بی‌شرم تر اند.

خوب است این‌ها که نعره‌ها سر می‌دهند به خاطر سس‌مالی شدن رضا پهلوی، در نظر داشته باشند در ماجرای میناب، کعبه‌ی آمال‌شان سکوت شرم‌آوری داشت. در نتیجه، لطفا، این عزیزان! دو روز زبان به کام بگیرید!

برای تن نازک ماکان هفت ساله موشک تاماهاوک امریکا «کمک بشردوستانه» بود. برای تن فربه بی مصرف ر پهلوی شصت و پنج ساله سس گوجه فرنگی «حمله تروریستی» بود. باید رعیت باشی تا این مسائل رو بفهمی.

حکایت حامیان ایران در مقابل دشمنان حکایت این شعر مولاناست: هر که از ظن خود شد یار من وز درون من نجُست اسرار من یکی به واسطه غیرت مذهبی، دیگری با عِرق ملی، بخشی به واسطه اعتقاد مذهبی و ملی توامان و برخی دیگر نه مذهبی و نه ملی و صرفا به واسطه ضدامپریالیسم بودن! این آخری پایدار نیست