พุดจาดี ๆ กันหน่อยนะคะอีเหี้ย

ร่างกายเลิกฟ้องเราค่ะ รู้แล้วว่าเครียดแต่อยู่เฉย ๆ ได้ไหม

สามีเสียตอนที่คลอดลูกได้ 2เดือน ตอนนั้นบอกแม่ว่ากลัวมาก ไม่รู้ว่าจะเลี้ยงลูกคนเดียวได้มั้ย แม่บอกว่าไม่ต้องกลัวมีแม่อยู่ทั้งคน จากนั้นมาเรานอนกับแม่ทุกวัน คุยกันทุกเรื่อง ผ่านไป3ปี แม่เสียด้วยโรคมะเร็ง พ่อแม่แฟนทะยอยเสียคนละปี ไม่เหลือใครเลย ทุกคนจากไปหมด เราเคว้งมาก

ผู้หญิงบ่นผ้าอนามัยแพงทุกคน แต่ไม่มีใครหวงเลย เราจะให้ได้ทันทีถ้ามีใครเป็นแบบฉุกเฉิน เรื่องนี้มีแต่ผู้หญิงด้วยกันเองมั้งที่เข้าใจ

การศึกษาฆ่ากุแล้ว

สั่งงานเหมือนกุสูบม้ามาเรียน

รวยจริงรวยปลอมคนอื่นเขาดูออก เเต่กูจนจริงไม่ต้องสืบ

อะไรจะเกิดก็ไม่ต้องเกิด

เรื่องเก็บสีหน้ากุให้คะแนนตัวเองติดลบ

อยากให้บางคนเข้าใจชั้นในเรื่องที่บางวันชั้นอาจจะพูดเก่ง เข้าสังคมได้ดีแต่ก็มีบางวันที่ชั้นเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูดงี้บ้าง นี่พอเงียบทีไรมีแต่คนไม่โอเคที่ชั้นเงียบ คือ เหนื่อยอ่า ช่างหัวกุเถอะ

อันนี้เมษาอะไรคะ ษายน หรือ ษาหัส

หรือที่กูไม่สมหวังสักที เพราะกูไม่ยอมพิมพ์น้อมรับคำทำนายวะ

มาร์ค : สดชื่น แต่สะอื้นด้วย เตนล์ : ไม่สะอื้น สดชื่นด้วยซ้ำ 55555555555555555555555555

แม่อายุ 70+ แล้ว แกชอบเข้ามานอนห้องเราตอนเราเขียนงาน เล่าเรื่องตั้งแต่วัยเด็กให้ฟัง เป็นเรื่องเดิม ๆ หัวข้อเดิม ๆ จนบางทีเป็นเราเองที่วางมือแล้วมานั่งฟัง (ทั้งที่ก็ฟังจนจำได้หมด) ไม่รู้สิ พี่น้องท้องเดียวกับแม่ก็ตายกันหมดแล้ว แกคงไม่เหลือเพื่อนที่รับรู้ชีวิตช่วงวัยเด็กของแก

เช่นฉัน เลี้ยงมาแบบตีนไม่แตะพื้น งานบ้านแทบไม่ได้ทำ แต่ตอนออกมาอยู่เอง มันก็ทำได้เองเพราะมันต้องทำ มันแค่นั้น อิพวกผชที่อยู่ในสถานการณ์ที่ต้องทำแล้วไม่ทำ มันไม่ใช่ทำไม่เป็น มันเป็นสันดานอะ

กุชอบคุยกับตัวเองมาก คนเดียวที่จะรู้ว่ากุบ้าได้ถึงขนาดไหน คือตัวกุเอง

กุล่ะชอบจริง ๆ 555555555555555555263635555555

ได้ตัวเองกลับคืนมาไง