زمانی که در میان قوم و فامیل بودم، حلواى سرخ برایم نه نماد بود و نه نشانه اما در شهر فرنگ وقتی همسایه برایم حلوا می‌آورد دلم باز می‌شود، ذوق می‌کنم و پرت می‌شوم به روزگار بى غم نوجوانی. عجيب است این نوستالژی و هویت؛ آنچه در خانه عادی مى نمود در غربت می‌شود گنجی کمیاب! نذرتان قبول

پاى رسانه‌های غربى مى‌نشينى تا جهان را از منظر آنان ببينى و آسان‌تر در جامعه شان‌ ادغام شوى؛ اما نتيجه نه شناختى ژرف‌تر، بلكه نفرت از خويش است. درمی‌یابى كه در قامت يك افغان و مسلمان، نه فردى با هويت و شأن، بلكه همان كليشه‌ى تحقيرآميزى هستى كه سال‌ها با مهارت به تصوير كشيده‌ شدى.

"دانش با تر*ور خاموش نميشود!" نوشته معنادار اعضاى تيم نجوم و اخترفيزيك ايران كه قهرمان جهان شدند.

«اسرائيل امروز در غزه ٥ خبرنگار را كشت؛ چرا كه رويكرد استعمار غرب همين است اول روایت را بکش، بعد زمين را تصاحب کن.»

«كاربرى كه اسم و رسم ندارد، ادعاهايش هم بى‌ريشه است؛ مثل سايه‌اى كه براى خودش هياهو مى‌كند. چه بزدلانه، پشت بى‌نام قايـم شدن و بعد دم از شجاعت زدن! جدی گرفتنشان تنها وقت تلف كردن است.»

اجراى #مکانیسم_ماشه يعنى تحريم بيشتر و تحريم بيشتر یعنی مادری افغان كه در مشهد نتواند برای بچه‌اش داروی آسم پیدا کند. تحریم یعنی کارگرى كه در تهران شب‌ها با ترس برگردد خانه، چون فردا ممکن است کارفرمایش به‌خاطر رکود اخراجش کند. لعنت بر جنگ و سیاستی که ما را آواره کرد.

در ایران فكر مى كردم يك شرقى مغرورم، از نژاد برتر زردِ، باشکوه و وارث تمدن‌های کهن. مهاجرت کردم، همان شرقیها دیدن منو گفتن: «واو، یه فقیرِ خاورمیانه‌ای دیگه!» نظریه‌ نژاد برترم ترکید، مثل رؤیاهام…

خانم‌های مقیم خارج، جدی به این فکر کنید که از ایران یا افغانستان همسر انتخاب کنید. درست است که مرد باید در زندگی یکی‌دو قدم جلوتر باشد، اما باور کنید این پسرها هم می‌توانند مرد زندگی باشند. از تنهایی، افسردگی و حس سرخوردگى “سنمان گذشت” خیلی بهتر است.

بعيد مى دانم كه انتشار تصاوير همسران مقامات طالب تاثيرى بر سياستهاى زن ستيزانه انها داشته باشد. داستان زن ستيزى در افغانستان سر درازى دارد…

مکانيسم ماشه زندگی میلیون‌ها مهاجرما در ايران را خاكستر خواهد كرد. با اين حال سكوتتان عجيب است؛ گويا واقعن همه‌چيز بر مدار «ايران‌هراسی» و «سیلی در مترو» می‌چرخد، اما تحريم‌های ظالمانه كه ريشه بحران‌اند آنجا زبان‌ها لال می‌شوند چرا؟ شايد چون هرچه از غرب رسد خوش است؛ ولو قحطى !

گويا ايرانى مهاجرستيز زودتر از ما دست به كمك شده!

جواب تمام اين سوالات بدون شك: جمهورى اسلامى ايران است.

«زور نزنید بگویید غمگینید؛ سال‌هاست که ما از درد و رنچ همديگر غمگین نمی‌شویم. شمايى هم که آبكى ابراز همدردی کردید، بدانید ما مدتی‌ست نفاق‌تان را زیرسبیلی رد می‌کنیم و با ارفاق نادیده می‌گیریم.» #زلزله_افغانستان

«در عرب قدیم، به بلیغان و سخنوران لقب سیف‌الاسلام می‌دادند؛ چون زبانشان همان کاری را می‌کرد که شمشیر می‌کرد. ابوعبيده هم پشت تریبون سخنگوی مقاومت بود و با قرائت بيانيه هاى مقاومت به مبارزان روحيه مى داد»

«رفتار ایرانی‌ها نشان می‌دهد مهربانی هست، اما ظرفیت پذیرش بیشتر مهاجر وجود ندارد؛ مردمی که خودشان درگیر بحران‌های عمیق اقتصادی و اجتماعی‌اند، نمی‌توانند میزبان بی‌پایان باشند.»

نژاد زرد، از دیرباز به پشتکار، نظم و تلاش خستگی‌ناپذیر شناخته شده و امروز این ویژگی‌ها بار دیگر آن را به آستانه‌ی ابرقدرتی رسانده است. چین تنها کشوری با تاریخ و تمدنی هزاران‌ساله نیست؛ بلکه نماد همتی است که قرن‌ها پابرجا مانده. لقب «اژدهای زرد» بی‌دلیل بر دوشش ننشسته؛

بعضی توئیت‌ها بوی قرضی بودن می‌ده. دوستان، توانایی علمی‌ و ظرفيت ذهنيتون رو خوب می‌شناسم؛ لطفاً کمتر نمایش، بیشتر واقعیت !

سؤال: کجا آرام می‌گیری؟ جواب: هر کجا که در کوچه‌هایش ردّی از سوچه ى اوغان نباشد!

آلمان قرار است ۲ میلیون دلار به زلزله‌زدگان افغانستان کمک کند، منتهی دو کیلومتر شرط و شروط برای ارسالش گذاشته. یاد ضرب‌المثل کوچه‌های گلشهر افتادم: وقتی کسی کار خیری را با کلی منت انجام می‌داد، می‌گفتیم: «بفرما!! پیش سگ!»

خواهرم سرتا پاى افغانستان كه چه، همين تايملاين خودمان پر از همين وحوش هست.