"เห๋~ เรียกกันแบบนี้คือคิดถึงกันใช่ไหมเอ่ย~?"

"อันที่จริงฉันเป็นแม่มดคนสุดท้ายน่ะ ในโลก2274อะนะ-" เธอยิ้มเจื่อนๆก่อนที่นัยน์ตาสีมรกตจะเปร่งประกายความสนใจออกมา "แวมไพร์จริงๆด้วย? เพิ่งเคยเห็นตัวเป็นๆเลยนะเนี่ย! ปกติฉันเคยอ่านแต่ในหนังสือกับในหนังภาพยนตร์ที่มนุษย์สร้างขึ้นน่ะ!" "ผิวเธอจะเรืองแสงไหมถ้าโดนแดด?"

"น่าสนใจจัง! ฉันอยากไป!" "ถ้าคุณว่างอะนะ"

"ฟังดูน่าสนใจดีนะ ฉันนึกว่าทุกคนโดนแดดไม่ได้เสียอีก" "แต่ก็เหมือนกันนะ! ถ้ามีเรื่องอะไรล่ะก็สามารถเรียกฉันได้เลย นอกจากฉันจะเป็นแม่มดแล้วฉันยังเป็นสไปเดอร์วูแมนด้วย! ฉันพร้อมช่วยเหลือเธอเสมอ✨"

"ขอเดาไว้ว่ามังกรป่าดุกว่าในปราสาทแน่นอน-" "ภาษาตระกูลทาร์แกเรี่ยนหรอ? เป็นภาษาโบราณที่เอาไว้คุยกับมังกรใช่ไหม??"

"เอ๋ ฉันไม่ได้เจอโฮมนานแบบนานมากๆเลยนะเนี่ย" "แต่ฉันก็คิดถึงเขาเหมือนกัน!"

"ฉันจะรอเขาออกมานะ~ ฉันอยู่ตรงนี้เสมอไม่ได้ไปไหนหรอก~" แค่บางทีก็ส่องคนอื่นอยู่เงียบๆตามสไตล์คนเหงา

"เจ๋งจัง! มีคอสสอนภาษาไหมคะท่าน? ฉันอยากลองเป็นเพื่อนกับมังกรบ้าง" "แต่มังกรป่าก็...ก็ไหวแหละฉันคิดว่านะ-" แค่คิดว่า- แต่ยังไงเจ้าหนูนี้ก็อึดถึกทนอยู่แล้วไม่น่าจะมีปัญหา

"เนเมซิลหรอ? ฉันโรซานหรือโรส! ยินดีที่ได้รู้จักนะเนเมซิล!✨" "รู้สึกเจ๋งทุกครั้งเลยที่ได้คุยกับพวกหุ่นยนต์ตัวเบิ้มแบบนายน่ะ"

"ฟังดูไม่ค่อยยากนะ ฉันว่าฉันน่านะจะทำได้!" ว่าแล้วก็หยิบสมุดขึ้นมาจดเอาไว้เผื่อว่าสักวันจะได้ใช้

"ขอบคุณนะปื๊ด! มันน่ารักมากๆเลย!! ฉันจะเก็บภาพนี้เอาไว้อย่างดีเลยฉันสัญญา!😭✨✨"

"แล้วมีวิธีทำให้มังกรชอบฉันไหม? ทักทายอยากเป็นมิตรหรือเอาของขวัญไปให้ดี~?"

มีคนมาใหม่สองคนแต่โนติไม่แจ้งอีกแล้ว— "ให้ตายสิ เจ้าแอพนี่เกือบทำให้ฉันพลาดเพื่อนใหม่! ดีนะที่มาเช็คก่อน-"

"หวัดดี! โนติมันไม่แจ้งเตือนน่ะขอโทษที่มาทักทายช้าน่ะ✨" "ฉันแม่มดน้อยโรซาน! แล้วเธอล่ะ?" เจ้าหล่อนห้อยหัวลงมาจากประตูมิติที่ถูกเปิดออกจากด้านบนและมองผู้มาใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น [@K_TheKnight_ ]

"...อ๊ะ😦" ได้ยินคำว่า ‘อัศวิน’กับ‘โบสถ์’แล้วเจ้าโรสก็ตัวแข็งทื่อในทันที ก่อนที่จะมีสีหน้าปกติเมื่อยังเห็นว่าเขายิ้มให้กับเธออยู่ "ก็..ใช่ ฉันเป็นแม่มดน่ะ.." "..จะไม่เผาฉันใช่ไหม?" ถามไว้ก่อน กลัว—

"มนุษย์..ใช้เวทมนตร์ได้ด้วย!?" แววตาสีมรกตคู่นั้นมองเวทมนตร์ของอีกฝ่ายด้วยประกายความอยากรู้อยากเห็น นี่เป็นมนุษย์ไม่กี่คนเองมั้งที่เธอเคยเจอแล้วดันใช้เวทมนตร์ได้ "ถ้างั้นก็ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณเค! ตอนแรกฉันใจหายนึกว่าจะได้ตามบรรพบุรุษไปซะแล้ว—" พูดติดตลกแต่ใจหายจริง

"แปลว่า....ฉันไม่ใช่แม่มดคนสุดท้ายในที่แห่งนี้แล้วสินะ!!✨✨" หล่อนว่าด้วยแววตาที่เป็นประกายเมื่อได้รับรู้ว่ายังมีคนที่มีสายเลือดแม่มดอยู่ ถึงแม้จะจางมากก็ตาม "ขอบคุณ ฉันใจชื่นขึ้นเยอะเลย! แล้วก็ฉันพอช่วยเรื่องเวทมนตร์ได้นะถ้าคุณต้องการ!"

"ให้ตอบจากใจจริงก็— ฉันแค่ต้องการเพื่อนน่ะ! ฉันไม่ได้หวังของมีค่าหรืออะไรหรอ!" เธอตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง ไม่ได้พูดเพื่อทำให้ตัวเองดูดีแต่อย่างใด แต่แม่มดตนนี้แค่ขี้เหงาและต้องการเพื่อนจริงๆ "ฉันสอนให้ได้นะถ้าคุณต้องการ! ฉันยินดีเลยล่ะ!"

"ไม่อนุญาตให้ใครก่ออาชญากรรมในวันเสาร์-อาทิตย์ ฉันจะนอน" จะมีใครฟังไหมไม่รู้ แต่แม่มดน้อยคนนี้ต้องการวันหยุดพักผ่อน

"โรเนีย ถ้าเธอยังไม่หยุดฉันจะสาปเธอให้กลายเป็นกล้วย" "แม่มดไม่ตื่นเช้าในวันหยุด-"