واقعاً حیرت‌آوره ! جامعه هنوز تو شوک کشتار و سرکوبه، خانواده‌هایی هنوزم دنبال گمشده‌هاشون می‌گردن،مردم زیر فشار اقتصاد و تحریم و جنگ و استرس دارن له می‌شن، بعد تو سوشال نتورک بحث رسیده به فارسی حرف زدنِ جانشین و اسکیسِ تاج ! این دیگه اختلاف سیاسی هم نیست، یک بحران فهمه!!

گمنام است. اما بی‌داستان نیست. او بی‌نام نمی‌ماند. او عزیزِ ماست…

به تأثیر سیاستِ فرهنگی کمتر از سیاستِ قدرت پرداخته شده. به نظرم ذهن جمعی با سیاست فرهنگی شکل میگیره. با روایت‌ها، تصویرها و تغییر ذائقه میشه مسیر یک جامعه رو عوض کرد. وقتی تعریف موفقیت، قهرمان و زندگی خوب در هر دهه تغییر کرده، یعنی سیاست هم بی‌سروصدا جهت خودش رو تغییر داده.

شاید واقعیت ساده‌تر باشه. شطرنج همیشه بازی نابغه‌ها نیست؛ گاهی اشتباه‌های معمولی‌اند که با تاخیر، لقبِ استراتژی می‌گیرن.

جنگ قبل از جنگ یعنی، جنگ اگر نیاد هم، می‌تونه ذهن‌ها را جنگی کنه و ذهنِ جنگی، آینده نمی‌سازه. دادخواهی، پاسخ‌گویی ،عدالت، معیشت، همه می‌روند برای بعدا.و بعدا معمولاً هیچ‌وقت نمیرسه. جنگ قبل از جنگ یعنی عادت کردن به اضطرار. یعنی از بهتر شدن برسه به فقط رد شدن.

چهل سال گفتن حجاب خط قرمزه. امروز همون خط قرمز تو خیابون عادی شده. این تغییر نه بی‌هزینه بود، نه بی‌درد. اما از دل جامعه بود،نه با منجی بیرونی. یک انقلاب مدنی پیوسته، یکی از سخت‌ترین نمادهای ۴۰ ساله رو جابه‌جا کرد.گاهی جامعه زیر فشار هم میتونه هنجار و تغییر بده.

چقدر ایرانی بودن سخت شده! اینجا یا از بمب و موشک می‌لرزی، یا از تهمت و برچسب. یا باید جونت رو دوست داشته باشی، یا اعصابت رو. یا امیدت رو قسطی بخری، یا آیندت رو نقد بدی همیشه نه رفتنی هست، نه رسیدنی! فقط دوام آوردنی که اسمش رو گذاشتیم زندگی .

هرکس در دنیای مدرن جنگ را بهانه آزادی و رهایی کرد و هر کس که این شعبده را پذیرفت، بدانید با یک شیاد و یک احمق طرفید. #Iran

مرز بین آدم نیک و آدم خجسته بودن بلاهته .

مادری برای من یعنی زندگی را معیار سیاست کردن. یعنی گفتن این جمله، حتی وقتی سخته: نه، جان انسان ابزار نیست؛ حتی برای هدفی که دوستش دارم ! نمی‌خوام بچه‌ها شجاعت ما رو با بدن‌ها زخمی‌ و تروماهاشون تصحیح کن. منطق جنگ، صرف‌نظر از پرچمش، همیشه در نهایت علیه انسان عمل می‌کنه.

این استدلال که یا جنگ یا ادامه دادن با دیکتاتور یه مغالطه قدیمه که دوگانه‌سازی کاذب ایجاد می‌کنه و‌همیشه برای توجیه جنگ تو دنیا ازش استفاده شده.مردم نه جنگ رو شروع می‌کنن نه توان کنترل جنایت دیکتاتور دارن.اما مردم عادی‌ هزینه هاش و با جون میدن. این موضع سیاسی نیست.معیار انسانیته

اینکه چرا وسط جنگ هم جامعه به دو قطب تند تقسیم میشه به خاطر سال‌ها بی‌اعتمادی عمیق،تجربه خشونت،فشار اقتصادی و فضای هیجانی و کاه سایبری شبکه‌های اجتماعیه.تو این فضا هویت سیاسی جای انسانیت رو می‌گیره و هر استدلالی از فیلتر طرف کی هستی رد میشه نه از معیار پیامدهای جنگ و رنج انسانی

جنگ که شروع میشه، مرگ آدم‌ها هم کم‌کم عادی‌سازی میشه. یکی در میون اینجا مینویسن و تحلیل می کنن و خیلی آروم بهت میگن: «تو جنگ چنین چیزایی طبیعیه .» بعد هم جونت رو تبدیل می کنن به چند رقم تو یک گزارش؛ عددی که فردا با عدد بزرگ‌تری جایگزین میشه.

داستایوفسکی یه جایی میگه (در برادران کارامازوف):اگر برای ساختن سعادت بشر، حتی یک کودک بی‌گناه باید رنج بکشد، من بلیت این دنیا را پس می‌دهم. بعضی‌ها هنوز فکر می‌کنن مخالفت با جنگ یعنی بی‌سوادی سیاسی. وقتی انسان چهره فرزندش رو می‌بینه، هیچ ایدئولوژی جنگی براش قابل توجیه نیست

طبق تحلیل منابع معتبر بین‌المللی مثل CSIS، Atlantic Council و CFR، سناریوهای محتمل شون ایناست: ۱) یک جنگ کوتاه با چند ضربه نظامی ۲) یک جنگ فرسایشی منطقه‌ای ۳) یا آتش‌بس بعد از چند هفته یا چند ماه میگن نه سقوط فوری ایران سناریوی محتمل سریعه و نه شکست کامل آمریکا بدا به حال ما

برای خیلی‌ها عجیبه که با وجود بمب و موشک،مردم خرید میرن و تو شهر رفت و آمد میشه، علتش شجاعت نیست، آدما کم کم با خطر سازگار میشن . بمب اخبار، و ترس بخشی از روزمره میشه. آدما تو جنگ یاد می‌گیرن بین مرگ و زندگی، جایی برای ادامه زندگی پیدا کنن. اگه کاملا متوقف بشن از هم میپاشن.

دیگه وقته این حرفا نیست، اینهمه تو سر هم دیگه زدن و تحلیل های فانتزی و شعارهای هیجانی واسمون زندگی زیر بمب و‌ موشک نمیشه. لعنت به باعث و بانی اینهمه سال سرکوب و کشتار، الانم جنگ و طرفداراش. کار از کار گذشته؛ دیگه وقتشه به فکر سقف بالاسر و آب و نون و سوخت و جون خودمون باشیم.

هدف جنگ با شعار کمک … شروع شد ، تا رسید به اینکه هر کی بیشتر بزنه و بکشه و نابود کنه برنده اس. در اصل شعار جنگ اینه : «بزار بگم کت تن کیه » ثمره هم تابوت هایی که به خونه بر میگردن.