ฟีนิกส์ด้อมมองผู้คนที่พากันทักทายในการปรากฎตัวของเขา ❝ หากไม่ใช่ฉัน แล้วจะเป็นใคร? ❞ ❝ เห็นๆกันอยู่ไม่ใช่รึไง ❞ ชายหนุ่มมุบมิบพึมพำ

ยามฟ้ามืดลงแต่รอบตัวใช่ว่าจะมืดตาม แสงไฟระยิบระยับจากในเมืองชวนให้ฟีนิกส์นอนไม่หลับ เพราะคำว่าแสงมันแยงตา ชายหนุ่มแบกร่างสันทัดอันเหน็ดเหนื่อยเข้าในห้องแทนที่จะนอนอยู่ในเปลด้านนอก ห้องของใครก็ไม่รู้เหมือนกัน...

ดึกสงัดเสียแล้ว ชายหนุ่มโผล่ร่างออกมากระทบแสงจันทร์จากหน้าต่าง ศอกเท้าขอบหน้าต่างและฝามือเท้ากับคางของตนมองดูท้องฟ้าสีมืดเข้ม แต่รอบข้างกลับสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆได้ด้วยแสงจันทร์ มันสงบและมีเพียงลมและความเย็นกระทบใบหน้าที่ไร้ซึ่งหน้ากากปกปิดอยู่ “ อืม ”