آنقدر سنگینی عظیمی روی شانه‌هایم احساس می‌کنم که انگار وارث رنجِ تمام گذشتگانم هستم.

حالم از این مردم بهم می‌خورد. روزی تو را قهرمان خودشان می‌نامند و روزی دیگر درون گودالی از کثافت پرتت می‌کنند. حقشان است. ملتی که به توسری خوردن عادت کند، بدبخت و فلک‌زده باقی می‌ماند. این خاک هم ارزانی خودتان. بخورید و بچاپید و نابودش کنید. من هم بهتر است توی اتاقم بپوسم.

روزی در خیابان شریعتی شاهد فروپاشی ظلم بودم و امروز شاهد فروپاشی خودم.

من احساسم رو بیان نکردم چون منتظر فرصت مناسبی بودم. نگفتم چون نمی‌خواستم مثل هربار با عجله کردن خرابش کنم. اما مثل اینکه اینبار دیر شد. اینبار من دیر کردم و تو رفتنی شدی.

صبور باش. اتفاق خواهد افتاد…

🥱🌥️

تینا.

فلسفهٔ من برای زیستن، لذت بردن از زندگی نیست. بلکه تحمل کردن آن است.

مثلاً من از اینجا کتاب خیمه‌شب بازی صادق چوبک رو بین این‌همه کتاب دیدم و افسوس خوردم که چرا کسی نخریدتش…

انگار هرقدر بزرگ‌ می‌شوی به همان اندازه جهان کوچک می‌شود. می‌ترسم روزی برسد که دیگر در این دنیا جا نشوم. آن‌وقت کجا می‌توانم بگریزم؟ من فقط می‌خواهم کسی کاری به کارم نداشته باشد. دلم یک تنهایی ابدی می‌خواهد. می‌ترسم از روزی که در تنهایی هم تنها نباشم. . «رضا داداشی»

کتاب تکونی آخر سال…📚 اگه این توییت دیده شد، شما هم یه عکس از کتاب‌هاتون اضافه کنید🤍

فرزندم داره به مرحله چاپ نزدیک می‌شه(:

هرکجا پا می‌گذارم احساس غربت می‌کنم. پس من متعلق به کدام گوری هستم؟

تا چشم کار میکنه بنگی، معتاد،گُلی،بی ادب،بی فرهنگ چخبره واقعا دختر و پسر رو میبینی چپیدن تو یه سوراخ تو خیابون دارن رول میکنن! یکی شربتی یکی دوایی فقط تزریق نمیکنن اونم چون از سوزن میترسن! کمرا خم،استایل مقعر سیگار تو دست همه! چخبره

«سوز وار سوز آچار، سوز وار گُت آچار»

چرا بهش نمیگی؟

عشق انسان را زیبا می‌کند.