โหวกเหวกจริงๆ

“ทำไมพวกแกมองมาทางนี้เหมือนมองตัวร้ายที่ต้องฆ่าให้ตายตอนจบเลยวะ!!!!!?!!?!”

“ ..💦 ”

หากแม้มีปีศาจจากขุมนรกเอ่ยกระซิบชักชวนให้ผมทำตามความปรารถนาของตัวเองแม้สักครั้ง ผมก็จะหัวเราะ กล่าวออกไปว่าความฝันและความหวังของเธอคนนั้นนั่นแหละคือความปรารถนาจากใจจริงของผม หากหวังที่จะปกป้อง ผมจะเป็นดั่งโล่คุ้มภัย หากหวังที่จะเข่นฆ่า ผมจะหันคมดาบเข้าหาทุกสิ่ง ✽

“ โอลิเวอร์—..? ผมดีใจมากเลยล่ะที่ได้เจอเธอที่นี่ แม้จะยังเด็กอยู่แต่ก็เป็นเด็กที่มีความกล้า.. ผมภูมิใจนะ “ รอยยิ้มเป็นมิตรถูกประดับลงบนใบหน้าของหนุ่มสูงวัย พลางคิดต่อไปก็กังวลไป เพราะสหายเขาคงปวดหัวยิ่งกว่าเดิมเป็นแน่ มิใช่หนึ่งแต่มีถึงสองแล้ว หวังว่าคงไม่ทำอะไรเกินเหตุนะ?

บางทีการหยุดเวลาได้ตั้งแต่ตรงนั้นคงจะดีนะ.. การที่สามารถยิ้มออกมาจากใจจริงได้โดยที่ไม่ใช่เพราะหน้าที่หรือเสแสร้งแบบนั้น... แต่การจมอยู่กับอดีตก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้หรอก.. ฮ่ะๆ ~ ไม่มีอะไรหรอกนะ ก็แค่คำพูดแปลกๆที่ออกมาจากปากเด็กหนุ่มคนนึงในตอนที่ตะวันตกดินเท่านั้นล่ะ

ต่อให้ไม่มีใครบอก ก็รู้ถึงสิ่งที่ต้องทำได้เป็นอย่างดี ไม่ใช่เพราะมันเป็นหน้าที่ ไม่ใช่เพราะจดจำได้ แต่เพราะมันถูกฝังจารึกเอาไว้ในจิตวิญญาณ ปกปิดความเศร้าและกังวลใจทั้งหมดทั้งมวลเอาไว้ มอบรอยยิ้มให้กับครอบครัว สลัดคราบนํ้าตาออกและเป็นคนปลอบประโลม

“ ช่างสังเกตจริงๆนะ เธอน่ะ — ! นี่เองก็เป็นคุณสมบัติของลีดเดอร์เช่นกัน เก่งมากเลยนะ โอลิเวอร์ “ “ ขอบใจนะ ผมกลับมาแล้วล่ะ “ ลูคัสเดินเข้าไปรวบอีกคนมาโอบกอดเบาๆ

“ ให้ผมซื้อให้เธอดีมั้ย โอลิเวอร์ ? “ ลูคัสยิ้มบางให้กับความคิดของเด็กหนุ่ม

“ ค่ำสวัสดิ์ ? ผมไม่ได้เข้ามาซะนาน พวกเธอยังอยู่กันรึเปล่า ? “ ลูคัสหันมองเพื่อนสนิทกับเด็กที่เขาดูแลอยู่แบบเลทๆ “ อืม ? “ “ สนิทกันจังนะ “

“ ไง โอลิเวอร์ ! อือ .. ผมไม่เป็นไรหรอกนะ ..แข็งแรงสบายปรื้อ “ ลูคัสฉีกยิ้มกว้างให้ก่อนจะลูบหัวหนุ่มน้อยอย่างเอ็นดู