“ ข้าว่าเจ้าก่อนหน้าจักดู— นุ่มนิ่มมากกว่านี้? อะไรกัน ช่วงที่เจ้าไม่อยู่ เจ้าทานไม่เต็มอิ่มหรือ? “ พอเห็นท่าทางนั้นก็อดเอ็นดูไม่ได้ “ …อย่างไรเสีย ยินดีต้อนรับเจ้ากลับ ริทสึกะของข้าเอ๋ย “

“ กล้ามากที่กล้าขึ้นเสียงกับข้า! ฟาโรห์โอซิมันเดียส รามเสสที่ 2 เชียวรึ! แต่เพราะเป็นเจ้า ดี ดีเยี่ยม! นั่นทำให้เจ้าเปร่งประกายมากขึ้น! ฟุฮะฮ่า! “ ไม่ได้โกธรหรือถือโทษอะไรเลยสักนิด “ ถึงมันจักเป็นเพียงระยะเวลาไม่นาน นั่นก็ดีสำหรับข้าแล้ว… “

“ …ปกติเจ้าต้องให้ข้ามิใช่รึ? “ แต่ก็นำมาให้อยู่ดี

“ เช่นนั้นหรือ… ทานให้อร่อยเสียล่ะ ช็อกโกแลตจากฟาโรห์ผู้ยิ่งใหญ่เชียวหนา~ “ “ ถึงกระนั้นเจ้าก็คงทานเสียหมดอยู่ดี ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบทานพวกขนมและของหวานขยาดไหน “

อย่างที่เธอคิด ทุกคนต้องได้รับช็อกโกแลตกันมากแน่ๆ "อย่าทานเยอะนักนะคะ ม่า--- ถึงจะเป็นวีรชนกันก็เถอะ"

“ ไม่ล่ะ ข้ายังจำได้เลย สีหน้าของเจ้าเวลาได้ทานของพวกนี้น่ะ มีความสุขขนาดไหน.. “ พอนึกถึงก็ยิ้มปิติออกมา

“ ข้ายังความจำดี ริทสึกะเอ๋ย ข้าล้วนจดจำเรื่องราวต่างๆโดยเฉพาะเจ้าได้ดี “

“ ฮึ! ไม่มีทางเสียหรอกริทสึกะเอ๋ย ฟุฮะฮ่าฮ่า! “

“ แต่เจ้าหายไปนาน เพราะงั้นที่ผ่านมา ข้าเป็นดูแลต่างหาก! “ 😤

“ เจ้านี่นะ…. “ “ ย่อมได้ หากเจ้าว่าเช่นนั้น ข้าจักไม่ขุดคุ้ยเรื่องในอดีตที่เจ้าเห็นว่าน่าอายนั่น ข้าจักลืมๆมันเสีย “

“ ….ก็ได้ๆ ข้าก็ยกเจ้าพวกเด็กๆให้เจ้าไปแล้วนี่นะ “ เพราะมันเป็นความจริง ฟาโรห์จึงไม่อาจต่อล้อต่อเถียงต่อได้

“ แน่นอนว่าคำพูดของฟาโรห์ถือเป็นที่สุด แต่เจ้าล่ะริทสึกะ? ข้ายอมลืมเรื่องน่าอายในอดีตที่เจ้าขอ แล้วเจ้าจักทำอะไรแลกเปลี่ยนให้แก่ข้าล่ะ? “ แน่นอนว่าฟาโรห์ไม่ยอมเสียเปรียบแน่นอน พร้อมกับกอดอกยกยิ้มมุมปาก

“ ข้ามิทำเรื่องอะไรที่ขี้ขลาดแบบนั้น ริทสึกะเอ๋ย เจ้าเห็นข้าเป็นฟาโรห์เช่นนั้นหรือไรกัน? “

“ วางใจข้า ครั้งนี้ข้ามิแกล้งเจ้าหรอกน่า ฟาโรห์มิชอบพูดโป้ปดหรอกหนา “

“ เพียงแค่เจ้าใช้เวลาอยู่กับข้าก็พอ เมื่อจนถึงเวลานั้น.. “

“ …บรรยากาศช่างมืดมนเสียจริง ดวงอาทิตย์ถูกบดบังเสียหมดช่างมิน่าอภิรมย์! “

โมเสสนอนกกอยู่ในผ้า ไม่ไหว บรรยากาศแบบนี้มัน… Zzzzzzz…