“If you love me, consider me in your choices not your apologies.”

📌

çok zor zamanlar geçirirken, size daha da zor anlar yaşatan insanları asla unutmayın. bazen insanın en kötü zamanlarında kimseye artık ihtiyaç duymaması bundandır

“Kafayı bir türlü toparlayamamak” işte bu, anne olduktan sonraki en zor şey. Her şey geçiyor, kilolar gidiyor, vücut iyileşiyor, ama bazı annelerde ruh sağlığı çok geç düzelebiliyor. Bununla mücadele eden tüm anneler için çok dua ediyorum.

Lloré sola, dormí sola, me desahogué sola, me calmé los ataques de ansiedad sola, me sentí sola, me aconsejé sola, comí sola, paso tiempo sola. Nadie vivió mi vida, ni lloró mis lágrimas, entonces nadie tiene derecho a juzgar mi forma de ser.

to be loved is to be seen to be loved is to be known to be loved is to be considered

It is what it is

hiçbir yere sığamadığın ve kendini hiçbir yere ait hissedemediğin o dönem

zaten polis gibi takılıp tiktok çekmiyorlar mıydı

okulları mı koruyalım, ormanları mı koruyalım, kadınları mı koruyalım, çocukları mı koruyalım, öğretmenleri mi koruyalım, aklımızı mı koruyalım?

gençler sizden en az 3 çocuk istiyorum birini sokakta, birini okulda kaybedeceksiniz. diğeri de evde atanmayı beklesin.

filistinde öldürülen çocuklar için meydana dökülen Türk halkı, 2 günde onlarca çocuğu öldürülürken suspus

herhangi bir arap ölmedi çünkü 🤗

Bugün ölen çocuklar 6 Şubat Kahramanmaraş depreminde hayatta kalmayı başarmış çocuklardı…

“¿Por qué estás tan irritable desde que eres mamá?” Nada… solo intenté comer y no pude, quise bañarme y no pude, quise dormir y tampoco… en fin, cositas básicas.

Filistin'de çocuklar öldürülüyor diye sokağa dökülen, boykot yapan Türk halkı kendi vatanının çocukları öldürülürken nerede acaba😂

cocugun dogum saatine kadar ezbere bilen cocuguyla ilgilenen bir ailenin cocugu, psikologa goturun dedikleri halde umursamayan bir ailenin cocugu tarafindan oldurulmesini asamiyorum asamayacagim

Bir gün iyileşiyor gibi hissediyorum, ertesi gün yeniden karanlığa düşüyorum. Sonu olmayan bir döngü gibi... Eskiden her şeye tutkuyla sarılır ve bir şekilde mutlu olmaya çalışırdım. Şimdi kendimi uzun zaman önce kaybetmiş gibiyim. Ne heyecan, ne heves, ne uyku düzeni, ne de eski

Artık bir bebek gördüğümde sadece bebeği değil annesini de görüyorum. Bir bebeğin gülüşünün arkasındaki uykusuz geceleri, ertelenmiş ihtiyaçları, içe atılmış duyguları da görüyorum. Acaba kendinden neleri feda etti? Bu gece kaç kere uyandı? Acaba yemek yiyebildi mi? Destek