⠀ เป็นยามราตรีสีนิลกาฬกลืนฟ้า บุรุษเจ้าของเสื้อผ้าอาภรณ์ม่วงมองไปรอบ ๆ คราหนึ่ง รอยยิ้มเจือจางประดับมุมโอษฐ์ “ข้าคงมิได้มาช้าไปกระมัง” กล่าวคำหนึ่งก่อนจะเงียบไปชั่วอึดใจ เกศาพลิ้วไสวตามสายพระพายเอื่อยเฉื่อย “เช่นนั้น…” #จะทําความรู้จักกับคนที่มารีทวิต ⠀

ㅤㅤㅤㅤ กายสูงใหญ่หยุดชะงัก ภาพของน้องชายในวัยเยาว์ซ้อนทับขึ้นมา เด็ก? ทักทายข้าด้วยกิริยาเช่นนี้ ช่างขวัญกล้ามิเบา " บุตรของผู้ใดกัน เหตุใดถึงมาเดินเพ่นพ่านอยู่ตรงนี้ได้?? " ㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ " เมื่อถึงเวลา ยามเจ้าเติบใหญ่ร่างกายก็จักสูงเอง ...มิต้องรีบอยากโต ใช้ชีวิตในวัยเยาว์ของเจ้าให้มีความสุขเถิด " ㅤㅤㅤㅤ

⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀“....อ่า...” ⠀⠀⠀ประมุขหนุ่มหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเจ็บปวดระหว่างที่ตนกำลังหยัดกายให้ลุกขึ้นจากโต๊ะเขียนตำรา ⠀⠀⠀“ ปวด...หลัง....” ⠀⠀⠀

ㅤ “ สุราดี ๆ ได้หนุ่มรูปงามมานั่งเคียงข้างกายสักหน่อยคงมิเลว เจ้าว่าดีหรือไม่เล่า หุ่นเชิดน้อย ” ㅤ

ㅤㅤㅤㅤ " เร่งเข้านอนเสีย แลหวังว่าข้าจักมิพบผู้ใดเพ่นพ่านในยามวิกาลอีก " ㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ " ตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า จงอย่าหลงลืมหน้าที่ของตน.. " ㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ " อะไรกัน!? เมื่อครู่ตะวันแผดแสงจ้าเสียจนร้อนระอุ หากเผลอไผลไปเพียงชั่วอึดใจพิรุณกลับโปรยปรายลงมาเสียได้... อากาศวิปลาส.. " ㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ กาลเวลาหมุนผ่าน เหมันต์ฤดูเวียนมาบรรจบ..ㅤㅤㅤㅤ " อากาศเริ่มเย็นแล้ว จงอย่าได้ออกมาเพ่นพ่านในยามราตรี หากผู้ใดป่วยไข้ ข้าจักสั่งลงโทษเสียให้หลาบจำ! " ㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ " มีทั้งผู้คนที่พอคุ้นหน้าและผู้คนที่ข้ามิเคยคุ้นเคย คงเป็นเพราะว่ามิได้มาเยือนที่แห่งนี้เสียนานเป็นแน่.. " ㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ OOC " วันเวลาช่างผ่านพ้นไปเร็วนัก.. " #MyTwitterAnniversary

ㅤㅤㅤㅤ " ถ่างตารออีกสักชั่วยาม ข้าเชื่อว่าต้องมีเหตุบางอย่างมาทำให้พวกเจ้าประหลาดใจ "ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ

ㅤ 𝐂𝐎MING 𝐒OON ｡ ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ " เดือนขึ้นไปค่อนฟ้าแล้ว มัวรั้งรอกระไรกันอยู่ ไยมิรีบเข้านอนเล่า? ㅤㅤㅤㅤ วันพรุ่ง ยังมีเรื่องราวให้พวกเจ้ารับรู้อีกมาก.. " ㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ " คนพาลสันดานหยาบ จักเนิ่นนานเพียงใด ก็ยังคงหยาบช้ามิแปรเปลี่ยน "ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ

ㅤㅤㅤㅤ กาลเวลาบรรจบมาอีกปี... เจตจำนงที่ตั้งไว้ ยังคงเป็นเช่นเดิมมิแปรเปลี่ยน " ตั้งมั่นในความถูกต้อง ยึดหลักความยุติธรรม ข้าเนี่ยหมิงเจวี๋ยเคารพฟ้าดิน กับพวกชั่วช้า ไฉนข้าต้องไว้ชีวิตมันด้วย.. " ㅤㅤㅤㅤ

" เงียบสงบเช่นนี้ นับว่าประเสริฐยิ่งนัก "ㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤ