⠀ • แด่พระผู้เป็นเจ้า • ลูกขอท่านโปรดให้อภัยจิตวิญญาณแห่งชีวิตภายในกายหยาบ ที่ซึ่งแตกสลายอาบชโลมหยาดโลหิตแสนโสมมดั่งธาราความพลาดพลั้งจนสองมือหยาบกร้านมิอาจเอื้อมไปไขว่คว้าเอาแสงตะวันแห่งชีวีหวนกลับคืนมา แม้นจะมิสมควรได้รับการอภัยใดๆเลยก็ตาม ⠀

⠀ ยืนก้มกดปลายคางลงพลางใช้ผ้าซับเลือดกำเดา , ขณะความเจ็บปวดเริ่มแล่นผ่านเส้นประสาทส่วนใบหน้าเลยจำใจต้องไปหาน้ำแข็งมาประคบ เพราะระหว่างชุลมุนฝึกภาคสนามดันโดนคนในทีมเอาสันปืนฟาดแบบไม่ทันตั้งตัว ไม่รู้ว่าแอบจงใจด้วยหรือเปล่า แต่แม่ง . . โครตเจ็บ ⠀

⠀ นิ่วหน้าคิ้วขมวดเมื่อเดินพบแผ่นโน้ตเล็กแปะบนโต๊ะ ถือวิสาสะเอื้อมมือคว้าขึ้นมาปรายตามองข้อความตัวบรรจงที่ถูกเขียนโดยใครซักคน กายชะงักดวงตาเบิกกว้างก่อนรีบสาวเท้าวิ่งไปยังโกดังเก็บรถส่วนตัว พบเพียงเหลือไว้ให้แค่ความว่างเปล่า ให้ตายเถอะเธอนี่มัน — บ้าเอ๊ย “ ไอริส!!!! ” ⠀

⠀ แฟชั่นถุงขยะครอบหัวหรือริปไทด์ ? ⠀

⠀ หมุนกายหันกลับเมื่อใครบางคนโดนแตะไหล่เรียก ทว่านั่นไม่ใช่ใครอื่นไกลนอกจากเจ้าเก่าเจ้าเดิมของเขา , ' ไอริส ' พลางหลุบมองชิ้นส่วนอะไหล่ที่ถูกนำส่งวางควบคู่กันกับกล่องครัวซองซึ่งดึงดูดสายตาคู่นี้มากกว่าสิ่งอื่นใด “ บอกทีว่านั่นไม่ใช่ของรถฉัน ” คานีเอ่ยด้วยเสียงเรียบ ⠀

⠀ เหยียดตัวถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ชิ้นส่วนที่อยู่บนโต๊ะไม่ใช่ของตนเอง เพียงแต่หยุดชะงักเมื่อได้ยินว่ามาจากแก๊งค์เด็กเกรียนแตกอายุน้อย ในหัวพลอยคิดไปต่างๆนาๆว่าเกิดเหตุอะไรขึ้นจนอีกฝ่ายหัวเสียเช่นนี้ “ ถ้าไม่ใช่ของฉันก็แล้วไป , เกิดอะไรขึ้นล่ะ? ” ⠀

⠀ “ เห็นแก่ครัวซอง , I'm na goin' to tell Ara. ” ⠀

⠀ ฉันละอยากขโมยไอ้ซานต้าเด้งตูดในห้องทำงานพ่อไปเผา . โครตเกลียดมันเลย ⠀

มาเอาคืนไปทีริบบิ้น🙁