بچه‌ها! هر وقت احساس انزوا و تنهایی کردید، در هر کجای جهان که هستید، به یاد‌ بیاورید که ما یک آرزوی خیلی بزرگ و مشترک داریم و هر بلایی هم که در زندگی به سر‌مان بی‌آید و هر رنجی که طاقت‌فرسا شود، آن آرزو، آنقدر باشکوه است که می‌ارزد ما را سرپا نگه دارد

لیبلِ جدید مبارک.

داشتم امتحان رانندگی می‌دادم، افسره یچیزی گفت که (طبق معمول) نشنیدم. وسط کوچه درحال رانندگی یهو گفتم: پیاده شم؟ گفت: نه دخترم پیاده چرا بشی. :)))))

کاش بودی و می‌دیدی.

امشب حافظ باهام مهربون بود؛ امیدوارم زندگی هم همین روال رو پیش بگیره.

1984

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد هم رونق زمان شما نیز بگذرد

مغزم هر صدای متفاوتی رو هشداردهنده تفسیر می‌کنه.

تصور کنید در چه شرایط روحی‌ای هستم که با پیام خداحافظیِ حراست سابق دانشگاه قبلی‌ هم گریه کردم.

هم از امیدواری خسته‌ام و هم از ناامیدی.

امیدوارم منِ آینده خوشحال باشه و واسه‌م بوس بفرسته. خیلی دارم سختی می‌کشم که زنده بمونم و سکته مکته نکنم.

واقعا می‌رسه روزی که بالاخره ما هم دمی آب بخوریم پس‌ از بدسگال؟

وقتی به جان هم می‌افتید، یادتان باشد که در دو شب چهل هزار نفر را کشتند. در میانشان همه نوع عقیده و نظر و رؤیا و آرزویی بود. قاتل‌ها هم هنوز سر کارند.

به من نگو امشب می‌زنن، که باورم نمی‌شه.