Biz sessizliği dinliyoruz ama artık sessiz kalmıyoruz! Psikologların sesi olun. Meslek yasamız yok, eşitlik istiyoruz.. #1219Engeli

#1219Engeli

#LisansımYetkimdir

Yasası olmadığı için hakkını savunmakta bile zorlanan psikologlar da artık duyulmak istiyor #LisansımYetkimdir

Üstünden sürekli para kazanılan ve yetersizlik kaygısıyla donatılan bir meslek grubu düşünün. Lisansta aldığı dersleri yetersizsiniz diyerek yüksek lisansta çok yüksek ücretlerle almak zorunda bırakılan(!) #LisansımYetkimdir

Herkesin ihtiyacını gözeten biriysen, kendi ihtiyaçlarını en son fark edersin. Bu da zamanla yalnızca yorgunluk değil, derin bir yoksunluk yaratır.

Bir çiçek, betonun ortasında açamadı diye kendini eksik sanmaz. Toprakla buluşamadıysa, sorun onda değil, koşullardadır. ‘Neden sevilmiyorum?’ sorusu da bazen yanlış yerlerde açmaya çalıştığımızdandır.

Bir ilişkide en çok yoran şey tartışmalar değil, duyulmamaktır. Duyulmamak, zamanla susmaya neden olur. Ama bu sessizlik en çok kişinin kendine yabancılaşmasına yol açar. Kendimizi yeniden duymaya başladığımızda, iyileşme de başlar.

Bir ilişkiden kopamamak her zaman bağımlılık değildir; bazen de yas sürecini tamamlayamamaktır. Çünkü ayrılıklar da bir kayıptır ve çoğu zaman “neden bitti?” gibi sorular cevapsız kaldığında yas tamamlanamaz.

Uzun süre herkesi memnun etmeye çalıştıysanız, sınır koymaya başladığınızda eleştirilerin artması doğaldır. Çünkü bu, artık onların beklentilerine göre değil, kendi değerlerinize göre yaşadığınızın işaretidir.

Kendinizi defalarca anlatmanıza rağmen hâlâ duyulmadığınızı hissediyorsanız, artık anlatmak değil; anlaşılmak istersiniz. O noktada durmak, kendinizi korumanın bir yoludur. Çünkü değer, anlatmayla değil; sınırla anlaşılır.

“Mutluluğu bulmak” fikri, onu bizden uzakta bir yerdeymiş gibi gösterir ve bizi pasif bir arayıcı gibi hissettirir. Fakat mutluluk, bulunacak bir şey değil, bulunduğumuz noktada aktif olarak inşa ettiğimiz bir süreçtir.

Bazen “ben böyleyim” cümlesi, aslında “senden beklentim çok ama kendimden hiç yok” demektir. Bu söylem manipülatif bir savunmadır ve değişim yükünü karşı tarafa bırakır. İlişkileri onaracak şey ise “ne yapabilirim?” diyerek sorumluluk alabilme becerisidir.

“Biz de öyle çocuk büyüttük, bir şey olmadı” cümlesi çoğu zaman iyi niyetle söylenir. Ancak sağlıksız olanın fark edilmemesi, onun zarar vermediği anlamına gelmez. Birçok duygusal iz, patolojik olmadığı için değil, normalleştirildiği için gözden kaçar.

“Olgun” diye tanımlanan sessiz çocuklar, çoğu zaman aşırı uyum geliştirir. Bu uyum, kendi ihtiyaçlarını geri plana atmanın öğrenilmiş halidir. Bir tercih değil, koşullara verilen uyum tepkisidir ve bedeli yetişkinlikte ödenir.

Ben senin için nelere katlandım” diyerek büyütülen çocuk, yetişkinliğinde ya kendini feda etmeyi öğrenir ya da her şeyin üstesinden tek başına gelmeye çalışır. Çünkü sevgi, onun dünyasında hep “bedeli olan” bir şey olmuştur.

Sevgi varken devam edemeyen bir ilişkinin ardından iyileşme süreci daha karmaşık yaşanabilir. İlişki sona erse de sevgi her zaman eş zamanlı olarak bitmez. Bu noktada acı, yokluktan değil; “yetmeyenden” gelir.

Çocukların tutunmadan merdiven çıkması, büyümenin bir parçasıdır. Çünkü denge artık dışarıdan değil, kendi bedeninden gelir. Yetişkinlikte de böyledir. Büyüme; ilerlemek için sürekli tutunacak birine ihtiyaç duymadığında, kendi ağırlığını taşıyabildiğin yerde başlar.

Seni sınırlayan çoğu zaman kapasiten değil, katlandıklarındır. Sana zarar verene katlandıkça kendini gerçekleştiremezsin, zamanla özdeğerin zayıflar ve kendini daha azına layık görmeye başlarsın

“Ayıp olur” diye sürekli uyum sağlamayı değil, sınırlarımızı koruyarak hayır diyebilmeyi ve katı doğrularımızı esnetebilmeyi normalleştirmeliyiz.