بچه‌ها! هر وقت احساس انزوا و تنهایی کردید، در هر کجای جهان که هستید، به یاد‌ بیاورید که ما یک آرزوی خیلی بزرگ و مشترک داریم و هر بلایی هم که در زندگی به سر‌مان بی‌آید و هر رنجی که طاقت‌فرسا شود، آن آرزو، آنقدر باشکوه است که می‌ارزد ما را سرپا نگه دارد

The toxicity of our city

قطعا یک نفر اینجا احتیاج داره اینو بشنوه: با ناخن‌های ژلی سفید دست به زردچوبه نزنید.

In this smoking chaos Our shoulder blades kissed I found you

تعداد قابل توجهی از اطرافیانم مریضن دقیقا از نوع تب و لرز و بدن‌درد وهر لحظه هم آمار قربانی‌های جدید می‌رسه. به نظرم باید یه ساپورت گروپ تشکیل بدیم. هیچ وقت یه ویروسیو ندیده بودم که تو همه‌‌ی ادما عینا یک علامت رو تکرار کنه. شما هم اگر این علایم رو داری تنها نیستی دوست عزیز.

امروز همه‌چی به هم می‌پیچه. هدفون گیر می‌کنه تو موهام، سیم‌ها به هم گره می‌خورن و پریز برق از میزم زیادی دوره.

“Things don’t like me. Furniture does its best to trip me. Once, the corner of some lacquered piece or other literally bit me. The blanket and I always have the most complicated relationship. Soup, when it is served to me, never cools. بفرما همینو میگفتم. حسادت از یوری اولشا

گاهی دلتنگی یا ترس از دلتنگی در ارتباط‌هام باعث می‌شه ناخوداگاه تلاش کنم ارتباط رو تلخ کنم. انگار چون رابطه تلخ دلتنگی کمتری میاره و تلخی کمتر از حس فقدان ترسناکه.

دو هفته ست هوای ونکوور تا چشم کار میکنه بارونیه. هیچ روزی حتی تا آخرین روزهای پیش‌بینی‌ هواشناسی هوا بدون بارون نیست.

این کلیپای مسخره AI که از گربه‌ها می‌سازن به زودی باعث می‌شه آدم‌ها دیگه شگفتی این موجودات رو باور نکنن. هعی.

یک آرامش خوبی در این مسیله که پدر مادر تو و پارتنرت هیچ زبان مشترکی برای صحبت با هم نداشته باشن وجود داره که فقط برخی از انسان‌ها می‌تونن تجربه‌ش کنند.

الان اگه دستور تخلیه بده کی باید چطوری ببینه؟ هیچ ارتباطی به داخل نیست.

تو فرودگاه ونکوور بودم و داشتم می‌رفتم ایران که بعد از ۴ سال خونوادمو ببینم. قبل پروازم حمله شد، برگشتن به خونم تو ونکوور برام مث کابوس بود. باید میرفتم. نشستم تو هواپیما اومدم استانبول. تنها راهم همین بود که تا میتونستم نزدیک بشم. قصه ما به سر رسید، کلاغه به خونش نرسید.

دوستان خارج از کشور منبعی میشناسید که بشه ازش کانفیگ مناسب خرید و به دست آدما داخل ایران رسوند؟

این مدت که برگشتم استانبول بهم یاداوری شد چقدر ونکوور رو دوست ندارم. فضای شهریشو٬‌ بارون بیش از حدش٬ آسمون خاکستری و کمبود آفتابش٬ کمبود هنر و فرهنگش٬ لباسای یونیفورمی آریتزیایی خاکستری-سفیدش٬ مشکل مواد مخدرش و معتادای بعضا خشن و اینکه تو خیابونا پر از مدفوع و ادرار و سرنگن.

هرچند وقت یه بار یکی میاد یه توییت ضد گربه می‌نویسه و خیلی زود هم شکست می‌خوره. گربه‌ندوست‌ها باید این واقعیت رو بپذیرن.

چقدر رستوران و کافه و مغازه به مدیریت خانم‌ها وجود داره تو استانبول. به به.

دارم برمی‌گردم. بعد ۴ سال تا استانبول رسیدم که خونوادمو ببینم اما نشد. قبلتر به اینکه ممکنه دیگه هیچوقت پدربزرگ و مادربزر گمو نبینم عادت کرده بودم. این مدت هم یکیشون رو از دست دادم. اما باور کرده بودم که یه بار دیگه میبینمشون. امید چیز خطرناکیه.

تو فرودگاه کارمند هواپیمایی گفت منطقی نیست بریم و بهتره برگردیم. بعضیا امید داشتیم و تصمیم گرفتیم بیایم استانبول منتظر بشیم. یه خانومی گفت خدافظ من میرم٬ دو ثانیه بعد گفت نه میام. مادر پیرم چشم‌انتظاره٬ راه شروع کرده رو باید تا ته رفت. نمی‌دونم اون زمینی رفت و به مادر پیرش رسید؟

جالبه این ادمای عشق ابدی یه جورین که حتی فکرشم نمی‌کنن که جامعه به سکسیست بودن و ریسیست بودنشون بعدا واکنش نشون می‌ده. یعنی اصلا آشنایی هم ندارن با این پدیده که اگه اینو بگن محکوم می‌شن. بعد الان سورپرایز می‌شن و مجبورن عذرخواهی کنن.