ناخن‌کاره کارش افتضاحه ولی خب عوضش حرف نمی‌زنه✅

لب بوم اومدی رخ تازه کردیییی شریفی لحاف‌دوز

دارم می‌رم باشگاه و امیدوارم چس‌ناله‌ترین آهنگ‌هاشون رو بذارن🔪

بهار عشق ابدی شبیه این کارمندای سالمیه که وارد یه شرکت تاکسیک می‌شن. همه کونش می‌سوزه از اینکه اون جا حضور داره حتیٰ.

استمرار همیشه می‌تونه پشمای من رو بریزونه. از پارسال این موقع ۸ کیلو سبک‌ترم با ورزش و غذای صحیح.

جنگ کلا ۱۲ روز بود ولی زندگی من هنوز به قبل از اون ۱۲ روز برنگشته.

گوگل فوتوز داره روانم رو با «پارسال این موقع فلان» می‌گاد.

مثلا من روزانه چند دقیقه به این موضوع فکر می‌کنم که آیا برق چشام دوباره برمی‌گرده یا نه.

بیمار پنیر چداری که توش تکه‌‌ی نارگیل داشته خورده و گیر کرده توی مری. پزشکی به پزشک دیگر گفت. بیمار منم. به همین سوی چراغ. همین الان.

وای از این قصه که توشم وای از این همه رو دوشم 🔂

واقعاً یک چیزی رو حتی نمیخوام، ولی این چند ساعتی که فهمیدم ممکنه نتونم داشته باشمش همه‌‌ش دارم فکر میکنم چطور به دستش بیارم. روان دلقک انسان.

مدیریت اینکه چه قدر غذا بخریم، درست کنیم و بخوریم که مواد غذایی خونه خراب نشه هم جز مسئله‌هاییه که اصلا نمیدونستم وجود داره.

اتفاقاً در ریجکتی‌هاست که میخوام تنها باشم.

روز بعد سفر که داری خریدهات رو میچینی و عکس‌ها رو میبینی از خود سفر لذت‌بخش‌تره.

دلم برای جوون‌تر بودن‌های مامان بابام تنگ‌شده:(

هوا پاییزی شده و انگیزه‌ام برای خروج از خونه به حالت نرمال برگشته بالاخره.

صد مرد آلفا دود شن برن هوا، یه آقا پسر که femininity خودش رو می‌پذیره و برده‌ی toxic masculinity نشده، تب نکنه.

بیشتر از اینکه بخوام به تهران برنگردم میخوام به زندگیم در تهران برنگردم.

هوا هوای اشتباهات جبران‌ناپذیره.

انقدر افسردگی‌ بعد سفر گرفتم که ممکنه بشینم تا غروب گریه کنم.