انسان به ظلمی که نتونه نسبت بهش کاری کنه، عادت می‌کنه.

💭‌ رفقا این روزا خیلی حواس‌تون به صدای سرزنش‌گر توی سرتون باشه. منتقد درون با حرف‌هایی مثل "الان وقت گریه کردنه!، پاشو جمع کن خودتو"!؛ "فقط به خودت فکر می‌کنی، خودخواه!"؛ "تو این وضعیت بچه آوردنت دیگه چی بود!"؛ "چرا زودتر مهاجرت نکردی!" و…

اگر خارج از کشورید و پدر و مادر مسن ساکن تهران دارید که نیاز به خرید وسایل روزمره یا سر زدن دارند، دایرکت بدین. میشه براشون بخریم و برسونیم بهشون یا بهشون سر بزنیم.

پسر کوچیکم گاهی میاد دستمو میگیره می‌بوسه و میگه بابا من تو رو خیلی دوست دارم. راستش این‌روزا به این فکر می‌کنم که من هیچ‌وقت نتونستم به بابام بگم که چقدر دوستش دارم. به مادرم بگم که حواسم هست هیچ‌چی رو تو این‌دنیا برای خودش نخواست. بگم ببخشید که بلد نبودم حرف دلمو باهاتون بزنم.

هیچ‌وقت به اندازه این روزها حال و روز ما ایرانی‌ها به این بیت حافظ شبیه نبوده که می‌گه: از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود

اون کارگر روزمزد که هشت روزه کار نکرده و درآمدی نداشته، اینجا نیست. هیچ جا نیست. این آدم‌ها تریبون و صدایی ندارن که بگن داره چی بهشون می‌گذره این روزها. روایتی که از جنگ منتشر می‌شه روایت طبقه‌ایه که هنوز نفسش به شماره نیافتاده.

برای ما که برعکس بود، این مدت یه نظرات و کامنتایی از دوستامون دیدیم که بیزار شدیم ازشون

به دوست ایرانیم که برا سالروز جشن استقلال آمریکا به من پیام تبریک میده نمیدونم واقعا چه جوابی باید بدم...

جایی در مستند «مرثیۀ گمشده» خسرو سینایی دربارۀ مهاجران لهستانی جنگ جهانی دوم، تعریف می‌کند وقتی سوار کامیون‌های ارتش شوروی وارد ایران شده‌اند، روستاییان به طرفشان چیزهایی پرت کرده‌اند. ابتدا گمان کرده‌اند که سنگ است، اما وقتی در دامنشان افتاده، متوجه شده‌اند میوه و خوراکی است. ۱

سالی که سربازی آموزشی رفتم یادمه خیلی دوس داشتم یه دختری تو زندگیم باشه که روز پایان دوره میومد دم پادگان،میرفتیم بیرون و غم سربازی رو میشستیم‌ بره، ولی بابام و داییم بودن که اومدن دنبالم، یادمه داییم از پشت نرده پادگان کله کچل و آفتاب سوخته م رو نشون میداد و با بابام می‌خندیدن:)

چند مورد از آفریقاییهای کاتولیک دیدم که گفتن توی کشور خودشون چنتا بچه از زنهای مختلف داشتن که گذاشتنشون اونجا تنها اومدن آمریکا، بعد وقتی پرسیدم ازدواج کردین میگفتن نه! توی دینشون حق طلاق وجود نداره و برا همین ریسک نکردن ازدواج کنن! واقعا خدا رو شکر اعتقادات هنوز اونجا هم نمرده

به خواهرزاده ده سالم تو تماس تصویری گفتم یه کم برامون پیانو بزن، اولین کاری که کرد رفت کتش رو تنش کرد :)

مدتهاس هر چی به خانواده و فامیل اصرار میکنم عکسای آلبومها رو اسکن کنن که همه داشته باشن هیشکی گوش نمیده، فقط بعضی موقعها یه عکس با موبایل از روش میگیرن و میفرستن برام...

دوست آفریقاییمون هر سال با اینکه روی ویزای دانشجویی بود، مالیاتش رو به عنوان شهروند میفرستاد و هر سال هم کلی پول بهش برمیگشت و امروزم مصاحبه مرحله آخر گرین کارتش مثه بنز انجام شد...

از رنجهای ایرانی بودن اینکه هر بار اینجا بارون شدیدی میاد باید دلمون بگیره که کاش یکی از این بارونا ایران خودمون میومد

مدیرمون وسط جلسه‌ آنلاین موبایلش زنگ خورد عذرخواهی کرد گفت خانوممه ضروریه باید جواب بدم، بعد بجا اینکه خودشو میوت کنه ماها رو میوت کرد و ما داشتیم می‌شنیدیم مکالمه ش رو، من خجالت کشیدم هدفونم رو برداشتم ولی بقیه نمیدونم چیکار کردن

دنیا پره از کودک‌هایی که موهاشون داره سفید می‌شه، اما هنوز در حسرت باور دوست‌داشتنی‌بودن شب‌ها رو صبح و صبح‌ها رو شب می‌کنن.

بسیار شادتر خواهی بود وقتی اولویتت به جای «زندگیت چه شکلی داره» این باشه که «زندگیت چه حسی می‌ده».

دوروبر سنترال پارک انواع فعالیتها رو میشه همزمان دید، یه خط اتوبوس کنار ماشینا، جلوترش یکی داره میدوه، اونورتر درشکه میره، توی پیاده رو یکی دوچرخه سواره وسط عابرها، یه طرف هم یکی با اسکوتر بود که نیافتاد تو عکس... کلا اونجا زندگی در نهایت تنوعش جریان داره

«هرکیو می‌بینی دائم ازت می‌پرسه کارت چه‌طوره، ازدواج کردی، خونه داری، انگار که زندگی یه لیست خرید از بقالیه. اما هیچ‌کی هرگز ازت نمی‌پرسه آیا خوشحالی...» --هیث لجر