발바닥 색 👀

" จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เจอ " เอ่ยตอบไปแบบไม่คิดอะไร หรือจะบอกว่าปลงแล้วกันแน่ " อย่างน้อยตอนนี้เรียกว่าเหนือมนุษย์คงไม่เชิง ? หรือนายอยากจะลองนักล่ะ "

" แล้วมันจะนับว่าเป็นฉันได้ยังไง " มองคู่สนทนาอยู่พักหนึ่งก่อนจะยกแขนไซบอร์กขึ้นมาดู " นายเคยซ้อมดาบแล้วมันพลาดไหมล่ะ ? เจ็บขนาดไหนกัน " " ฉันมากกว่านั้นหลายเท่า "

ไม่แน่ใจว่าเพราะภารกิจที่เยอะเกินไปหรือเขาพักผ่อนน้อยกันแน่ , ไซบอร์กล้มตัวนั่งลงพิงกำแพงก่อนเปลือกตาจะปิดหลับคล้ายต้องการฟื้นพลังงานเสียหน่อย Zzz

" อะไร ? นึกสงสารขึ้นมารึยังไง " เห็นท่าทีแบบนั้นแล้วก็ได้แต่หัวเราะเยาะออกมา " ฮะ , ไร้สาระสิ้นดี มีชีวิตรอดที่เหมือนตายทั้งเป็น ? ให้ฉันตายไปเลยยังดีกว่า "

ออมนิก เจ้า

" ว้าว , ซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล " น้ำเสียงประชดประชันพร้อมการปรบมือให้ " สภาพฉันที่เหมือนตายทั้งเป็น ยังกล้าเรียกว่า น้องชาย ? อย่ามาพูดอะไรชวนน่าขำนักเลย ฮันโซ "

เจ็บปวด ทรมาน ภาพอดีตที่หวนวนเวียนอยู่ในหัว , ชีวิตที่ราวกับรายทั้งเป็น ร่างกายเกินครึ่งหาได้เป็นมนุษย์ แต่ทำไมถึงยังมีความรู้สึกอยู่ ? สองมือกุมศีรษะภายใต้กรอบเหล็ก ความสั่นกลัวหรือหวาดหวั่นกำลังครอบคลุม " ไม่ — อย่า อย่าเข้ามา.. " " ออกไปให้พ้น ! "

open.spotify.com/track/50nfwKoD…

เก็นจิมองดูอีกฝ่ายที่ทำตัวลับล่ออยู่ ถึงแบบนั้นก็แวะหยิบคุกกี้ที่วางเอาไว้ก่อนจะเดินตามไปด้วย " ทำอะไรของคุณน่ะ ? "

" จำเป็นเหรอ ? " เอียงศีรษะมองนิดหน่อยแบบไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร " ก็แค่เห็นคุณทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ก็เลยตามมา แค่นั้น " " มีคุกกี้เยอะขนาดนั้นเลยรึไง ? "

⠀ ⠀ ⠀ ⠀ ⠀ ⠀ ⠀𝗚𝗮𝗯𝗿𝗶𝗲𝗹 𝗥𝗲𝘆𝗲𝘀 𝗕𝗹𝗮𝗰𝗸𝘄𝗮𝘁𝗰𝗵. ⠀ ⠀

ปิดมือถือ ล็อคห้อง ไม่รับข่าวสารใดใดจากบอส " . . . "

เห็นสายเยอะแยะมากมายและกดส่งข้อความตอบกลับไป — มีธุระด่วน ? พิมทิ้งไว้ ถ้าอยากทำเดี๋ยวทำเอง

ถอนหายใจรอบที่ร้อย มือก็ยังจิ้มตอบกลับไป — ขี้เกียจแล้ว — ออกไปแล้วจะได้อะไร ของแลกเปลี่ยนล่ะ ?

สุดท้ายก็ต้องยอมจนได้ มือถือถูกเก็บก่อนจะลุกขึ้นเปิดประตูและลงไปหาอีกฝ่ายตามคำบอก " มาแล้ว " " มีอะไร ? "

พอได้ยินแล้วสายตาก็กลอกขึ้นมองบนทันที ให้เรียกลงมาข้างล่างเพื่อเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ " นี่คุณเรียกผมมาเพื่อแค่นี้ ? " " ถามจริงเหอะ "

. . .

อีกแล้ว อีกแล้ว อีกแล้ว ความรู้สึกแบบนี้ เจ็บไปหมดทั้งตัว ต้องกลับไปที่ห้องตรวจอีกแล้ว 🩹