varılacak bir yer varmışçasına geçip giden zamandan geriye kalan

şu tvitin altındaki yorumlarda, insanlığın, hoşuna gitmeyen doğrular karşısındaki çirkefliği, dar kafalılığı ve acizliği ile çırılçıplak biçimde karşılaşıyor ve acı içinde kalıyorsunuz mlsf 🥲

çünkü ben ne zaman bir şey istesem verilen karşısında istediğime pişman olmak.

sırf sana itici olduğunu söyleyemiyor diye, günahsız bir canlıyı, seni sevdiğini varsaymak için eve mi kapattın?

tarihin hiçbir zamanında ve mekanında, hiçbir canlı için güvenlik riski sıfır olmadı. yaşamak için göze alman gereken kafi derecede risk payını dahi alamıyorsan korktuğun her şeyin beteri senin için kapıdadır. korktukça daha çok acı çekeceksin. iyi ki de çekeceksin.

birilerinin bizi, bizim de birilerini beğenmemek zorunda olmamız hayatın en nahoş yönü olsa gerek

doğru davranışlarla, doğru iletişimle, doğru yöntemlerle yaşamın pekala mümkün olduğunu vazedenler, şimdi neredesiniz?

ikinci sınıf daha aşağılık diyerek şimşekleri üstüme çekmek isterdim ama beni sikleyen yok ki

nerede dürüst olmanın bedeli ödetiliyorsa orada yalan meşrudur.

insan toplumumuzun kanser hücreleri, belirsizliğe tahammül edemeyenlerdir. tüm kötülük onlardan sadır olur.

bilmeyin? bir şeyin de nereye gideceğini bilmeyin. belirsizliğe tahammül etme yeteneğiniz güçlensin biraz? devamlı öngörülebilir bir dünyada mı yaşaycaksınız? belki böylesi daha iyi olacaktır, kişilerin herhangi bir durumdaki fotoğraflarının çok da değerli olmaması daha doğaldır?

herkesin merak ettiği o soru cevap buldu

her ne isek o olmaktan başka bir deneyim yaşamadığımız için, başka bir varlık olarak varolmanın yapacağı etki ve sunacağı anlama ilişkin tasavvurlarımızın, mevcuttakiyle aynı olması şaşırtıcı değil. ve tamamen yanlış olması.

sondakine bakıp, ben niye düşünemedim demeye benziyor, yaşamlarımız. ve suçlu hissediyoruz ki yerimizden şüphe etmeyelim.

puahhaa

ortalama bir insanın söylediklerinin yarısından fazlası yalan. çünkü hakikatlere değil, ihtiyaçlara dayanıyor. ve yansıtıyor.

onları asıl şoke eden şey, böyle bir şeyi hiç beklemiyor olmaları değil, aksine hep beklemiş olmalarıydı.

şu şekil efendi, kendi halinde olması gerektiği gibi okul yıllarını gecirmiş kardeşlere selam olsun..