اگر افراطی‌ها و اقلیت‌ها هذیون گفتن رو تموم کنن، جامعه خودش راه خودش رو پیدا میکنه و به تعادل میرسه.

فضای توییتر سراسر گمراهی و آدرس اشتباهه. درحالی که آدم‌ها اینجا یه روز سر علی بندری دعوا میکنن و روز بعد سر صدف بیوتی و نامجو، در دنیای واقعی آدم‌ها حتی نمیدونن اینا کی هستن و چی گفتن و چی میخوان. جامعه راه خودش رو میره.

وضعیت: بلاتکلیف بین امیدواری و ناامیدی.

گوشتون رو گرفتید و به هرکسی که خلاف نظرتون حرف میزنه میگید "زیر ساخت به کون" ! اگه هنور نمیفهمید که در زدن زیرساخت‌های برق و .. فقط ما مردم بدبخت تر و گرفتار تر میشیم و تو این زمینه منافع مشترکی بین ما مردم و آمریکا و اسرائیل وجود نداره، واقعا دوباره فکر کنید!

این که وقتی میگیم زدن زیرساخت این مملکت جز بدبختی برای مردم نداره و شما در جواب میگید اینا اعدام میکنن دو تا موضوع کاملا جدا از همه. یعنی انگار من به شما میگم هوا گرمه و شما پاسخ میدید چرا خورشت کرفس دوست نداری؟ همینقدر بی‌ربط به هم.

یه عزیزی چند روز پیش توییت زده بود که «قبح خریت ریخته». دقیق‌ترین و درست‌ترین جمله‌ای بود که اخیراً خوندم.

مشکل اینه که در زدن زیرساخت‌های انرژی همچنان فکر میکنید "دشمنِ دشمنِ شما، دوست شماست" و نمیخواید بپذیرید که من و شما در نتیجه زدن زیرساخت‌ها چیزی جز مصیبت گیرمون نمیاد!

این وطن تمام چیزیه که ما داریم. صد ساله که از نیروگاه و راه آهن تا کارخانه‌ها و پل‌هاش هرکدوم به خون دل ساخته شده. میتونید تا ابد من و امثال من رو "زیرساخت به کون" صدا کنید و شلوغ بازی کنید، اما اگر فکر میکنید نابودی زیرساخت قراره برای ما آزادی بیاره، دوباره فکر کنید!

هروقت ما میریم سفر بلافاصله آتش بس میشه. لطفا دفعه بعدی موافقان جنگ برای نگه داشتن ما در تهران تلاش کنن و مخالفان جنگ مارو هرچه سریع تر بفرستن بریم.

به نظرم مهم ترین کاری که این روزها برای مراقبت از سلامت روان میشه کرد اینه که سعی نکنی شرایط رو تحلیل کنی و پیش بینی که چی قراره بشه. باید دو دستی چسبید به روزمرگی های زندگی.

فارغ از هر زنده باد و مرده باد، با این همه اتفاقی که تجربه کردیم هیچکدوم از ما دیگه اون آدم‌های سابق نیستیم، ‌باورهامون و نگاهمون به مسائل مثل قبل نیست. انگار که یهویی چند سال بزرگ شدیم.

دوستان خوبم ما و زری خانوم هنوز نی نی داریم برای واگذاری. دو تا دختر خوشکل و بازیگوش با چشمای کهکشانی ❤️😻یه دونه از دخترامون مو بلنده یه دونه مو کوتاه عروسکی 😍 اگر کسی رو سراغ دارید که دختر زیبا میخواد بیزحمت ما رو بهش معرفی کنید❤️🙏

هر روز رو با یک احساس عدم قطعیت عجیب زندگی میکنم، انگار که رو یه تیکه ابر نشستم.

هرچقدر هم بخوای از اخبار دور بمونی، اخبار تاکسی میگیره و میاد وسط زندگیت پیاده میشه.

کانفیگ فروش پدرسگی که وی‌پی‌ان رو گیگی ۱ میلیون میفروشه و چون میدونه دستت به هیچ جا بند نیست جوابت رو هم سر بالا میده پست گذاشته در نقد سیمکارت پرو و گفته هرکی ثبت نام کنه بیشرفه و با مردم نیست. مردم؟ تو دغدغه‌ ات مردم نیست عزیزم، تو نگران کم شدن مشتری‌هایی. بیچاره ما مردم.

فضای اینستاگرام/توییتر و نبودن آدم‌ها منو یاد سریال pelaribus میندازه؛ وقتی که کارول تنها توی شهر مونده بود، همه چیز بود اما هیچکس نبود و زندگی تمام معنا و ارزشش رو از دست داده بود. این روز‌هارو همونقدر دوست ندارم که سریال رو دوست نداشتم.

با هر خبر تعدیلی که میخونم قلبم مچاله میشه. برای آدم‌هایی که شغلشون رو از دست میدن، برای کسب و کارهایی که مجبورن کوچک تر و یا کلا تعطیل بشن، برای واحد منابع انسانی که باید خبر قطع همکاری رو به آدم‌ها اعلام کنه. چه بهاری شد.

الان تنها کسی که رضایت شغلی داره، صاحب پیامرسان بله است.

من نمی‌خوام سرولند رو از دست بدم. تا وقتی که زنده‌ام براش تلاش می‌کنم. رومیزی‌ و رانر‌های ساده و گلدوزی‌شده رو می‌تونین به ما سفارش بدین:

رفیق بی‌کلک، Canva.