اومدن مودم خونه رو عوض کردن، یکی در زد، یکی اومد قدیمیه رو برد،بعدی اومد وصلش کرد به دیوار، بعدی اومد زیرشو جارو کشید و کل این پروسه دو دقیقه نشد و رفتن

تایم لاینم ترسناک شده چرا همه از جادو جنبل حرف میزنن

از مشکلات جهان اولی بودن اینه که مودمای ساختمون رو اپدیت کردن ولی اینترنت لاندری روم رو وصل نکردن، لباسشویی روشن نمیشه، منم فردا میرم مونیخ، لباس ندارم💀

یه حس معذبی دارم که یهو تعداد زیاد فالوم کردن مود نوشتن رو ازم گرفته

همه مشتریای کافه ای که برای صبونه اومدم ایرانین

به کل یادم رفته بود چقدر ایرانی بودن باشکوهه. امروز یادم اومد دوباره

انگار مترو تجریشه

مونیخ اینقدر ادم بود که حتی نمیشد گردنتو بچرخونی، همه چسبیده بودن بهم، یه سره بارون اومد، همه لایه لایه لباس پوشیده بودیم تا لایه زیری خیس بود، چتر استفاده نشد که صفحه نمایش رو همه بتونن ببینن

من فکر میکردم برم مونیخ روحیه ام بهتر میشه از وقتی برگشتم دارم گریه میکنم

نمیدونم جامعه ایران اینطوریه یا صرفا X چرا اینقدر صفر و صدی عمل میکنین؟ هیچکس خوب مطلق نیست

وااا یادم رفت دکمه stop رو بزنم، اتوبوس از جلو دانشگاه رد شد ایستگاه بعدی وسط جنگلهههه

دویچه بان نماد نرسیدنه قطار کانکشنم جلو چشمم رفت😂 قطار قبلی همش ۳ دقیقه تاخیر داشت

یه موزه رندوم میخوام برم، یه بخشی داره که کشورتو انتخاب میکنی موقع خرید بلیت آنلاین توضیحش اینه که براساس آمار زبان راهنما اضافه میکنن ایران حتی تو لیستش نیست😒

یه اکانت جدید باید بسازم حرفایی که تو سرمه به قیافه ام نمیاد😒

ایرانی جماعت تو کلمه سازی و لقب دادن پیشتازه

تو محله یهودی نشین airbnb گرفتیم توالتش شلنگ داره🥹

اومدیم صبحونه فرانسوی بخوریم برامون شامپاین باز کردن 🥂

بخوان بی امان، که این نیمه جان، ایرانِ من است

امیدوارم یه روزی توییت هام فارغ از ملیت و کشور و دغدغه های این چنینی باشه

تمام ذهنم پر شده از آدمایی که مُردن